หลังจากพวกเราทำความสะอาดเสร็จแล้ว ปริซึมรับหน้าที่ทำอาหาร เธอทำข้าวผัดกิมจิให้เราทาน รสชาติดีทีเดียว เธอดูมีความสามารถหลายอย่างมาก ส่วนตารีลม่อยกระรอกกับการทำความสะอาดเขานอนฟุบหน้าลงบนพื้น ชิโดกำลังเขียนอะไรสักอย่างบนกระดาษ ดูเหมือนเขากำลังศึกษาด้วยตนเองจาก Helios ระบบปฏิบัติการณ์ที่มีความรู้ทุกอย่างที่ค้นพบแล้วอยู่ข้างในและพวกเรามีแอคเคาท์ส่วนตัวสามารถ แอดเพื่อนกันได้ แต่ทุกอย่างจะถูกจับตาดูโดยทอรัส เราไม่จำเป็นต้องต่ออินเตอร์เนทและเสียค่าอินเตอร์เนทเหมือนยุคเก่าๆรุ่นทวดของทวดของทวดฉัน แหม…ฉันคิดว่ายุคนั้นมีอยู่จริงด้วยเนอะ ยุคที่เราต้องเสียเงินให้คลื่นในอากาศ ไว้ฉันจะเล่าให้ฟังเรื่อง Helios วันหลัง วันนี้พวกเราและครูเซียลมานั่งล้อมวงกัน อีตารีลใส่เสื้อว่า “R.E.A.L”

“พวกเธอรู้ไหม ครูถามนักเรียนชั้นล่าง เขาบอกว่าไม่มีใครเห็นมอนสเตอร์ที่เธอว่าเลย มีแต่กลุ่มพวกเธอที่เห็น”

ครูเซียลทำหน้าจริงจังบอกพวกเรา ให้ตายสินี่มันเรื่องสยองในโรงเรียนหรือไงเนี่ย

รีลดูอาการหนักสุด เพราะเขากลัวผีขั้นสุด

“เหวอ!!!!!!!!!! ผมเห็นผี ผีแน่ๆ ผีปลาหมึกไม่มีหัว” เขาถอยกรูดไปหลังติดกำแพง ทำหน้าเหมือนโดนเตะผ่าหมาก

“ครูว่าไม่ใช่ เพราะปริซึมก็เห็น ใช่ไหมปริซึม”

“ค่ะหนูเห็นมันเป็นปลาหมึกไม่มีหัวรูปร่างเหมือนปลาหมึกผสมเหล็กจักรกล” ปริซึมตอบรับคำถามครูเซียล

“พวกเธอคนใดคนหนึ่งเคยมีประสบการณ์แปลกๆไหม” ครูยิ้มมุมปากแล้วถามพวกเรา

“หนูค่ะ….”ฉันตอบไป พวกนั้นทำหน้าเหวอยกเว้นปริซึม ยิ่งอีตารีลทำท่าไม่ไหวสุดๆ

“พอเหอะครับครู เดี๋ยวผมนอนไม่หลับ”รีลทำหน้าหวั่นสุดๆหน้าที่มีพวกแก้มสีชมพูราวเด็กสมบูรณ์ของเขาซีดลงไปนิดนึง

“คือหนูได้ยินเสียงจากในหัวเขามีชื่อว่าอิควิน็อกซ์ บางทีเขาก็มาสิงหนูค่ะ” ฉันตอบไปตรงๆ เพราะฉันคิดว่าพวกเราเจอประสบการณ์ประหลาดมาด้วยกัน น่าจะรับกันได้

“เขาเรียกซิงค์ครับ” อิควิน็อกซ์กลับมาอีกแล้ว เขาไม่ได้หายไปไหน เขากำลังจะซิงค์ฉัน ฉันตัวกระตุกเล็กน้อย มือสั่น ราวกับคนเข้าทรง แล้วเขาก็พูดในร่างฉันว่า

“ครูเซียล เมื่อวาน ครูเห็นวิญญาณในบ้าน วิญญาณในที่นี้คือโซลของคนที่ยังไม่จากไป ยังมีอะไรคั่งค้างในโลกนี้ให้ทำ นอกจากนี้ยังมีส่วนสปิริต เมื่อเราตายไปแล้วส่วนนี้จะไปสิงอยู่ตามสิ่งของเครื่องใช้ต้นไม้และสรรพสิ่งในโลก……..ไม่สามารถดึงออกมาใช้งานได้เหมือนโซลด้วยเทคโนโลยีปัจจุบัน ปี2254 สปิริตรอวันที่จะมีคนเกิดใหม่แล้วไปลงในร่างเกิดใหม่นั้นตามเวลาที่เหมาะสม ส่วนเมื่อตายแล้วจะไปสิงในที่ไหนบ้างนั้นขึ้นอยู่กับว่าเรามีของอะไรที่เราผูกพันบ้าง ส่วนของสปิริตทำให้เรามีความสามารถพิเศษต่างๆและมีนิสัยแตกต่างกัน และเป็นส่วนของความทรงจำ เมื่อเราตายไป ส่วนสปิริตจะถูกลบความทรงจำ”

“ดะ….เดี๋ยว ไกอา คุณจะแกล้งผมเหรอครับ”รีลอ้าปาก เหมือนไม่เชื่อเรื่องที่พูด

“เมื่อวานครูเห็นวิญญาณในบ้านจริงๆจ้ะ ไหนไกอาอธิบายสิจ้ะว่าเป็นยังไง”รีลทำหน้าช็อค เหวอยิ่งกว่าเดิมหลังจากที่ครูเซียลบอกว่าเห็นวิญญาณในบ้าน

“เขามีทั้งสีและขาวดำ หรือไม่มีรูปร่าง จริงๆคำว่าวิญญาณ ต้องระบุไปว่าสปิริต หรือ โซล ส่วนที่เราเห็นคือโซล ถ้าเป็นเพื่อนรัก ครอบครัว ส่วนมากจะเห็นเป็นภาพสี ส่วนคนไม่รู้จักจะเห็นเป็นภาพขาวดำ ไม่มีหน้า จริงๆเรื่องนี้เป็นเรื่องของพลังงาน จิตวิญญาณคือคลื่นพลังชนิดหนึ่ง”หลังจากฉันพูดเสร็จ อีตารีลขยับเข้ามาใกล้พวกเราอีก ดูเขาจะกลัวมาก

“ผมก็มีประสบการณ์ประหลาดครับ ผู้หญิงหรือคนที่เข้าใกล้ชิดสนิทสนมผมมากเกินไปจะหายตัวไปอย่างลึกลับทุกคน นอกจากนี้บ้านผมยังโดนรื้อทั้งๆที่มันเป็นบ้านส่วนตัวอยู่บนเขาครับ”รีลตัวสั่นๆพร้อมเล่าไปด้วย

คำว่าบ้านของอีตานี่คงหมายถึงคฤหาสถ์แหงๆ

ชิโดถามว่า

“เธอรู้อนาคตด้วยใช่ไหม”

“ใช่ 1 วันข้างหน้าหรือเรื่องที่เกิดขึ้นมาก่อนแล้ว”

“แค่วันเดียวเองอย่างนี้ก็ไม่รู้สิว่าใครจะชนะการแข่ง” รีลโซลคีน ฉันน่าจะเปลี่ยนชื่อนายเป็นรีลกวนตีนนะ นายจะอยากรู้ไปทำไม ไหนบอกว่าการแข่งขันคือการพัฒนาตัวเองไงหละ

อิควินอกซ์เขาหยุดการซิงค์กระทันหันแล้วออกไปถีบรีลกระเด็นไปติดกำแพง

“เหวอออออออออออออออออ”เขาตัวหมุนติ้ว แล้วตาหน้าหล่อนั่นหน้ากระแทกกำแพง ไม่รู้เสียโฉมไหม

“อะ อะ อะ อะไรหน่ะ ทำไมผมถึงกลิ้งติดกำแพง”

“โซลอิควิน็อกซ์ถึบคุณค่ะรีล” อีตานั่นทำหน้าเหวอขั้นสุด

“แล้วทำไมบางคนถึงเห็นผีที่น่ากลัวๆ”ชิโดเอนมาทางฉัน อยากรู้มาก

“เพราะคุณสามารถจูนคลื่นกับเขาได้ เหมือนเครื่องรับโทรทัศน์หรือวิทยุไงหละ”ฉันตอบ

“ไหนคุณลองเล่าความลับของพวกเรา หรืออนาคตของพวกเราเหมือนวันนั้นสิ”ชิโดยิ้มหน้าบานทำหน้าระริกระรี้สุดๆ เหมือนได้เจอสิ่งแปลกใหม่ ท่าทางเขาจะชอบเรื่องลี้ลับ

“ชิโด พอคุณลดน้ำหนักเสร็จอีก 20 โล คุณจะหน้าตาดีมากๆน้ำหนักคุณขึ้นมา 20 โล”

“ผมเคยหน้าตาดีมากมาก่อน จนเสียแชมป์เทกวนโดแล้วปล่อยตัวให้อ้วนหน้าผมเปลี่ยนหมด” เขาทำหน้าเจื่อนๆเหมือนกินของฝาด แต่ก็กลับมายิ้มตอนท้ายสุดตอนบอกว่าจะมีความรัก

“ปริซึม คุณเคยไม่สวยมาก่อนตอนเด็กๆสมัยประถม เป็นปม เพื่อนล้อ คุณเลยต้องการโดดเด่นในทุกด้าน” ปริซึมที่นั่งเงียบมาตลอดยิ้มเล็กๆแล้วตอบฉันว่า

“ฉันไม่เคยบอกใครเลย…………”

“รีล คุณมีแม่เพียงคนเดียว แม่ของคุณเลี้ยงมาด้วยตัวเอง พ่อของคุณเลิกกับแม่” รีลอึ้งไปเล็กน้อย

“ผมมีแฟนกี่คน”รีลทำหน้าเรียบเฉยเขาถามฉัน

“0 คุณไม่เคยมีแฟนเลย เพราะคุณกลัวความสัมพันธ์”ฉันตอบน้ำเสียงราบเรียบ

“ครับ คนที่ผมชอบคนแรก….เรียกว่ารักเธอมากจริงๆ เธอหักหลังผม หลอกใช้ผม ผมชอบเธอก็เลยยอมทำให้เธอทั้งหมด โดยไม่คิดว่าผมจะเป็นคนโง่ สุดท้ายเธอก็ไปคบกับคนอื่น แล้วเธอก็หายตัวไปอย่างลึกลับเหมือนคนอื่นๆที่สนิทกับผม รีลทำหน้าเศร้า

“คุณเป็นอะไรหรือเปล่าไกอาปากคุณซีดมาก” ชิโดถามฉัน เขาดูเป็นห่วงฉันมาก

“เมื่อฉันใช้ความสามารถนี้ฉันจะเหนื่อยมากต้องนอนพักเป็นวันค่ะ”ฉันดูหน้าตาเพลียมาก

“เธอหมายถึงความสามารถในการซิงค์หรือพูดถึงอนาคตหนะเหรอ”ปริซึมถาม

“ล่าสุดฉันไปหานักจิตวิทยามา หาจิตแพทย์มา สรุปว่ามันไม่ได้อะไรนอกจากฉันไม่ได้เป็นโรคอะไร ที่ฉันพูดให้ทุกคนที่นี้ฟัง เพราะทุกคนล้วนประสบกับเหตุการณ์ประหลาดเหมือนกับฉัน”

อาจารย์เซียลตอบว่า

“นี่เป็นเรื่องที่ดีมากจริงๆ แต่เราไม่ควรเอามาใช้ในการแข่งขัน เพราะการแข่งขัน คือการพิสูจน์ตัวเองและการใช้ความสามารถพิเศษถือเป็นการโกงการแข่ง”

“แล้วถ้าเราจำเป็นต้องใช้หละคะ” ฉันถามอย่างหวั่นๆ

“ถ้าเพื่อนเรา หรือเรา ต้องประสบเหตุการณ์เกือบถึงตายหรือเกิดอุบัติเหตุในการแข่ง สามารถใช้ได้จ้ะ เฮสเทรียทอรัสดรอว์ลีคเคยมีนักเรียนเสียชีวิตอยู่เป็นประจำในรายการแม้เราจะพยายามป้องกันอย่างดี เนื่องจากมันเป็นการแข่งขันเพื่อไปเป็นทหาร ทุกคนต้องใช้ทุกวิธีเพื่อชนะ หลายๆครั้งจึงเกิดอุบัติเหตุ”

“ใช้ในการแข่งขันไม่ได้อยู่แล้วครับเพราะมันจะเป็นการรบกวนสมาธิคุณ คุณอาจจะเป็นอันตรายได้ ผมจะออกมาเมื่อจำเป็นเท่านั้น” อิควิน็อกซ์ตอบ

“เอาล่ะ ครูจะตั้งชื่อทีมพวกเธอ 4 คนว่า ทีม | R.E.A.L | ตามเสื้อของ รีลโซลคีน” ครูเซียลเขียนชื่อทีมลงกระดาษ

“เอ๋ ทำไมเป็นชื่อนี้ครับ”ชิโดถาม

“เพราะพวกเธอมีจริงไง และหมายถึงสิ่งที่เรารับรู้ได้ แม้จะมองไม่เห็นแต่ก็มีอยู่จริง…”อ.เซียลยิ้ม

“เช่นอะไรเหรอครับ”รีลถาม เขาดูเลิกกลัวผี แต่ยังทำท่าเลิ่กลั่ก กลัวอาจารย์จะบอกว่าผี….

“ความรักไง เด็กโง่เอ๊ย……ความรักคือลมหายใจไม่ใช่อากาศ……คือเหตุผลที่พวกเธอยืนตรงนี้”อ.เซียลพูดพร้อมหัวเราะ

นั่นสินะ ความรัก ที่ฉันไม่เคยรู้จักมันเลย

“เอาละพวกเธอแยกย้ายกันไปนอนได้แล้ว พรุ่งนี้ตื่นมาจะได้ทำกิจกรรม”

ฉันตื่นสายเนื่องจากเมื่อคืนซิงค์มากไปหน่อย วันนี้เป็นวันศึกษาตามใจ ครูเซียลให้เราคิดผลิตภัณฑ์ที่เราจะไปขายในเทศกาล Flea market ของโรงเรียนกัน เทศกาลนี้เป็นเทศกาลใหญ่ จัดในลานอเนกประสงค์ของโรงเรียนที่ปูอิฐสีน้ำตาล เป็นลายตารางไว้กันไปมาและมีต้นไม้อยู่บริเวณรอบๆ ลานไม่ร้อนเพราะเงาอาคารบังพอดี ชิโดกับปริซึมไปหาข้อมูลที่ห้องสมุดแต่เช้า ฉันเจอรีลกำลังวาดอะไรขยุกขยิกอยู่ตรงโถงห้องรับแขก ฉันคิดในใจ

ในที่สุดฉันก็มาร่วมหัวจมท้ายกับอีตารีลนี่จนได้ รวมไปถึงชิโดและปริซึม แต่ฉันคิดว่าหลังจากที่ฉันจบเรื่องพักการเรียนแล้วฉันคงบอกเขาว่าฉันจะไม่ลงแข่ง เพราะฉันกลัวตายหนะ ครูเซียลย้ำว่ามีการตายเกิดขึ้นจริงๆด้วย และฉันยังไม่อยากตาย อีตารีลเดินมานั่นแล้ว วันนี้เขาใส่เสื้อใหม่มีเลข 8 มีลายแปลกๆเหมือนปลาทองสีขาวล้อมเลข 8 นั้น ฉันอยากได้บ้างจังลายนี้มันสวยมาก ดูสัญลักษณ์ๆหน่อยๆ ฉันถามเขาว่า…

“ทำไมคุณใส่เสื้อลายเลข 8 คะ”

“เลข 8 เหมือนคนอยู่ด้วยกันครับ เป็นวงกลมสองวง วงกลมหมายถึงความอุดมสมบูรณ์ จึงหมายถึงคนที่สมบูรณ์พร้อม มาอยู่ด้วยกัน และยังหมายถึงสัญลักษณ์อันลิมิท ไม่มีที่สิ้นสุดอีกด้วย”

“แล้วทำไมต้องเป็นแนวตั้ง”

“มั่นคงไงครับ เส้นตรง หมายถึง ความมั่นคง”

“แล้วปลาทองหละคะ”

“ปลาทองหมายถึงการรับเคราะห์แทนกันครับ” ฉันตะลึง นายนี่คิดอะไรละเอียดขนาดนี้เลยเหรอ

ภาพในหัววนเวียนมาหาฉันอีกครั้ง ปลาทองหยินหยาง ท้องทุ่งสีขาว

“คุณชอบออกแบบเสื้อจังนะ”ฉันโน้มตัวไปทางเขา ดูเขาทำท่าทางสอนใช้เครื่องมือ

“คุณก็ทำได้ ไว้ผมสอน แค่วาดบนดิเสปคตราแล้วสั่งพิมพ์ บอกมันให้ปรินท์เท่านี้ๆ โดยกางมือเข้าออกมันก็จะรู้แล้วก็พิมพ์ให้เรา มีตัวเดียวในดาวไกอา”เขาพูดพร้อมทำมือไปด้วยอย่างรวดเร็วและไม่ลืมดีดนิ้วดังเป๊าะราวนักแสดงมายากล

“คุณน่าจะมีเสื้อลายใหม่นะ D-spectra is my GF แฟนของผมคือดิ เสปคตรา” ฉันแซวเขา

“ว่าแต่คุณหละ ป่านนี้แฟนคุณไม่ห่วงรึไงมาค้างบ้านเดียวกับผู้ชายแถมไม่มีประตูปิดห้องอีก”เขาแซะกลับ

“ฉันไม่มีแฟน”ฉันตอบ

“ทำไมหละ คุณก็สวยออก”เขาทำหน้าตกตะลึง

“ไม่รู้เหมือนกัน….ผู้ชายก็คิดแต่เรื่องอย่างนั้นหรือเปล่า เรื่องลามกหนะ”รีลได้ยินเขาเบิกตาแล้วบอกว่า

“ไม่ใข่ทุกคนหรอกนะที่คิดแบบนั้น ผมแค่มีเวลาที่ดีๆที่มีคุณภาพกับคนที่ผมรักก็พอแล้ว”

ไม่รู้เขาพยายามพูดให้ฉันประทับใจหรือเปล่า แต่ถ้าเขาคิดอย่างนั้นจริงๆก็เป็นเรื่องดีมากทีเดียว

“ใครจะเป็นผู้หญิงผู้โชคดีคนนั้นนะคะ คุณโซคลีน” ฉันปิดตายิ้มให้เขา เรียกเขาชื่อนี้ดูสิว่าเขาจะมีหน้าไปโพนทะนาที่ไหนว่ายัยแว่นสมองทึบ เพราะมีกันอยู่แค่ 4 คน…อ้อ 5 รวมครูเซียล

“ก็ดีเหมือนกันนะ เลดี้ แปลว่าผมสะอาดไง ทั้งกายและจิตใจ” รีลโซลคีนยืดอก

“แล้วที่วาดอยู่นั่นอะไร “ฉันยิ้ม …..เขากำลังวาดภาพดาราคนหนึ่งแล้วรีทัชภาพให้เป็นภาพนู้ด…..ตาโซคลีนมือถือสากปากถือศีล

“อะ…อ้อ อนาโตมี่น่ะ ผมศึกษาอนาโตมี่….ซอรี่ ฮ่ะๆๆๆๆ” เขายิ้มสไตล์พระอาทิตย์สดใสอีกแล้วแถมยังโชว์รูปศึกษาอนาโตมี่ให้ฉันดูด้วยราวกับเด็กโชว์ประกาศนียบัตร ฉันเลยแอบถ่ายรูปนั้นเอาไว้ รูประหว่างเขากำลังก้มหน้าวาดรูปนู้ดอย่างจริงจัง ฉันถ่ายรูปเป็นหลักฐานว่าอีตานี่วาดรูปนู้ดเอาไว้แบลคเมล์เขาทีหลังถ้าเขาคิดจะว่าฉันว่ายัยแว่นสมองทึบ

“รูปนู้ดหน่ะเป็นเรื่องธรรมดาถ้าคุณอยากศึกษาอนาโต….อ๊ะ….!!!!!”รีลร้องเพราะ……ฉันลืมปิดเสียงแฟลช

“คุณแอบถ่ายรูปผมทำไม” เขายิ้มสไตล์พระอาทิตย์ส่องแสงและทำกระตือรือล้นเหมือนลูกแมวได้ของเล่นอีกแล้ว

แต่ฉันไม่ได้แอบถ่ายนายย่ะ ฉันถ้ายให้นายเห็นเลย รีลแย่งโทรศัพท์ฉันไป โทรศัพท์ในยุคนี้บางเท่าแผ่นกระดาษ แต่แข็งจับได้ถนัดมือ ตกไม่แตก และเป็นแผ่นสีต่างๆมีทั้งใส เงิน ทองสามารถเลือกและตกแต่งลายได้ตามใจ เวลาจะโทรก็เรียกชื่อเลย ถ้าจำไม่ได้ก็เปิดสมุดโทรศัพท์ดูได้โดยสั่งว่า เปิดรายชื่อ อีตารีลร้องว่า “ไหนดูสิ ถ่ายได้หล่อไหม…..อะ……ไม่นะ ….ไกอาคุณถ่ายได้ผมดูเหมือนเกย์มากเลย”

ฉันคิดในใจ ไม่ใช่ความผิดฉันนะ หน้านายต่างหากที่เกย์….

“หน้าคุณสวยไงคะ….”

“ผมไม่ใช่เกย์นะ คุณลองพิสูจน์ดูไหม เลดี้” เขาเอามือดันกำแพงสองข้าง และทำหน้าเจ้าเล่ห์เหมือนจิ้งจอก….. อีตานี่เป็นสวนสัตว์หรือไงนะ เห็นเขาแล้วฉันนึกถึงสัตว์นานาชนิด แล้วอีตาบ้านั่นก็เอามือมาปิดปากฉัน เขาเอามืออีกข้างมาจับที่คอเสื้อแล้วรูดขึ้นอย่างแผ่วเบา

“คุณร้องไม่ได้แล้วทีนี้จะให้ใครช่วยหละเนี่ย น่าสงสารจริงๆหนูน้อยหมวกแดง” นายเป็นหมาป่าสินะ ….ฉันพยายามจะง้างปากตัวเองจากมือเรียวยาวที่ปิดปากฉันไว้แล้วก็..งับมือเขาอย่างจัง

“โอ๊ยยยยยยย” นายนั่นร้องอย่างเจ็บ พร้อมกับสะบัดมือไปมา หน้าเขาย่นเหมือนหมาบุลด็อก

“อย่าล้อเล่นแบบนี้นะรีลฉันไม่ชอบเลยจริงๆ”ฉันพูดจาห้วนๆกับเขา ฉันกลัวสิ่งที่เขากำลังล้อเล่นกับฉัน ฉันไม่สมควรจะสุภาพกับคนที่หยาบคายต่อฉัน

“ผมขอโทษครับ คุณอย่าเรียกผีมาเตะผมแบบเมื่อวานนะ”เขาทำหน้าเหวออีกแล้ว พร้อมกับทำหน้าลูกแมวสำนึกผิด

“เขาชื่ออิควิน็อกซ์ และไม่ใช่ผีด้วย”ฉันพูดพร้อมทำหน้างอนเล็กน้อยแล้วเขาก็ทำหน้าซีเรียส

“ผมขอโทษจริงๆครับไกอาผมจะไม่ล้อเล่นกับคุณแบบนี้อีก” พร้อมทั้งก้มหัวให้ฉัน และคุกเข่าลงไปเอาเพอร์มาเนนท์มาร์คเกอร์มาเขียนบนมือ…..เดี๋ยวๆนั่นลบไม่ออกนะเลขโรมัน I ตรงนิ้วนางข้างซ้ายอย่างบรรจงราวกับสัก  นั่นมันตำแหน่งแหวนแต่งงานนะรีล……..นายเขียนเป็นเลขโรมันหรือรูปตัว L เล็กกันนะ

เขาเขียนหยดน้ำตาสองหยด ด้านข้างสับด้านกันด้านข้างตัว I  “นี่คือหยดน้ำตาของคุณ”

“มันจะกลายเป็นต้นกล้า ทุกๆความเจ็บปวด ความเศร้า ความผิดพลาดของ มนุษย์อย่างเรา จะกลายเป็นเมล็ดพันธุ์ไปสู่อะไรสักอย่าง”เขาวาดใบไม้สองใบสมมาตรกันลงไปตรงยอดของตัว I

แล้วเขาก็เขียนรูปดวงดาวด้านบน ใส่เครื่องหมายหยินหยางลงไป

“มันจะทำให้เราไปสู่ฝันได้สักวันหนึ่งนะครับ ความฝันหนะเป็นธรรมชาติของมนุษย์นะครับ นัมเบอร์วัน” หาเขาเรียกฉันว่านัมเบอร์วันเหรอ

“ใช่ ถ้าคุณลงแข่งผมจะให้คุณเป็นคนสั่งการผม ยูอาร์นัมเบอร์วัน” ฉันคิดในใจ ฉันเนี่ยนะ ฉันที่อ่อนแอคนนี้เนี่ยนะ นายคิดถูกแล้วเหรอ รีล โซล คีน

“แต่ฉันจะไม่ลงแข่งนะ ฉันกลัวตาย ฉันไม่อยากตาย”

“คุณไม่ตายแน่นอนไกอา ผมมั่นใจ ผมปกป้องคุณได้แน่นอน หลังจากช่วงนี้ผ่านไปเราจะมาฝึกการเอาตัวรอดในสนามแข่ง เราจะช่วยกัน ถ้าคุณเกิดตายจริงๆผมจะเป็นคนดูแลครอบครัวคุณทั้งหมดเอง ผมจะชดใช้ด้วยชีวิตที่เหลือของผมเพราะคุณคือ I เลขหนึ่ง จุดเริ่มต้นที่ทำให้ผมวาดรูป ผมฝันถึงคุณทุกวัน ในฝันมีความสุขมาก ผมอยากรู้ว่าคุณคือใคร ผมฝึกวาดรูปทุกวันเช่นกัน เพื่อเสก็ตซ์หน้าของผู้หญิงที่อยู่ในฝันของผมให้เหมือนที่สุดเท่าที่ผมจะทำได้ แล้ววันนี้ผมก็ได้เจอคุณ…ไอ…”

“ทำไมเรียกฉันว่าไอคะ” ฉันเริ่มกลับมาสุภาพกับเขา

“ในฝันของผม คุณชื่อ ไอ….แปลว่า ฉัน หรือแปลว่า….”

“ความรักในภาษาญี่ปุ่นดั้งเดิม”ฉันนึกออก ต่อคำเขาแล้วฉันก็อึ้ง……

ชื่อของคุณ GAIA มีคำว่า  AI  อยู่ในนั้นและมองกลับด้านมันก็มีคำว่า AI และมีตัว I ที่แปลว่าฉันอยู่ตรงกลางซึ่งคั่นไว้เหมือนกระจกสะท้อนตัว A อีกตัว G อาจจะหมายถึง……..Goldfish หรือปลาทองก็ได้ในความคิดผม ที่เห็นในความฝัน”….รีลพูดต่อ ฉันอ้าปากค้างไม่คิดว่าชื่อจะมีความหมายขนาดนั้นและตรงกับความฝันของฉันด้วย

เขาคิดอะไรออก “ไอ เรามาทำคอนเซปต์ความรักกับโลกไกอาดีไหมครับ” เขาดูเขินๆเล็กน้อยพอพูดถึงความรัก หน้าที่แดงอยู่แล้วยิ่งแดงเป็นลูกตำลึงไปอีก

“ฉันว่าดีนะ แต่ธรรมดาไป เรามาเล่นเรื่องกาแล็กเซียที่เป็นชื่อกาแล็กซี่นี้ดีกว่า”อิควิน็อกส์ทำหน้ามีความสุขจู่ๆก็มาสิงเอ๊ย…ซิงค์ฉันแล้วพูดอะไรแปลกๆใส่รีล

“หัวข้ออะไรดีครับ ไอ” รีลถามฉัน

“(A)I AM GALAXIA”อิควิน็อกซ์ที่ซิงค์ฉันอยู่พูด

(ความรัก)ฉันคือกาแล็กเซีย

ทางด้านชิโดกับปริซึมพวกเขานั่งอ่านหนังสือกันทั้งวันเพื่อหาไอเดียว่าจะทำอะไรขายดี

เธอว่าเราทำอะไรขายกันดี ฉันไม่มีหัวด้านครีเอทเลยจริงๆชิโดนั่งย่อเข่า เอามือกุมหัว ทำหน้าจ๋อยหลังจากอ่านหนังสือกองเป็นพะเนินเทินทึก

เธอฉลาดกว่าฉันเธอลองคิดดูสิว่าอะไรน่าจะขายได้ สองคนนั้นน่าจะขายเสื้อยืดแหงๆ ดูทรงจากรีลแล้ว”ปริซึมเดา

“พวกนั้นคงทำการตลาดไม่เป็นหรอก เขาฝึกวาดแต่รูป ฉันคิดว่าพวกเราควรขายอะไรที่เข้ากับเรา อยู่แล้ว เธอวาดรูปสดเป็นไหม”ชิโดถามปริซึม

“เรื่องนั้นไม่ต้องเป็นห่วงหรอกเราทำงานกันเป็นทีมสี่คน แหม…วาดรูปสด เธอนี่โบราณจัง ไม่มีอะไรใหม่ๆเหรอ ฉันชอบเรื่องราศี เราทำเครื่องประดับประจำราศีเกิดขายดีกว่า”ปริซึมกล่าวพร้อมความตื่นเต้นในน้ำเสียง

“เครื่องประดับประจำราศีก็ไม่ได้ใหม่นะ แต่ใส่ในอะไรดี สร้อย กระเป๋า พวงกุญแจ…ลายโทรศัพท์”เขาตอบปริซึมมาเรื่อยๆ ราวกับเดา กะเอาให้ถูก

“นายนี่ไม่มีหัวด้านครีเอทจริงๆด้วย ฉันจะขายกลุ่มลูกค้าผู้หญิง เพราะว่าถ้าเราไม่กำหนดกลุ่มลูกค้า เราก็จะเหวี่ยงแหไปเรื่อย…..สิ่งที่ทุกคนต้องใช้และพกมันตลอดเวลาและไม่มีทางลืมหรือหลุด อ่ะนายทายสิว่าเป็นอะไร” ปริซึมยกมือมาข้างนึงพร้อมกับชี้นิ้ว และเล็งไปทางเขา

ชิโดเอามือเท้าคาง เขานิ่งเงียบไปราวๆ 10 นาที

“ให้ตายสิฉันคิดไม่ออกเลย……”

“ชุดชั้นในผู้หญิงไงยะ หรือนายไม่ใส่ชั้นใน”ปริซึมตอบแบบแขวะๆนิดนึง

“ฉันใส่…แต่เดี๋ยวนะแล้วมันเกี่ยวกับประจำราศียังไง”ชิโดเอามือมาเท้าคางแล้วครุ่นคิด

“เราจะติดเครื่องประดับประจำราศีลงไป ใส่แล้วจะช่วยป้องกันตัวหรือทำให้สะดวก”ปริซึมผายมือออกแสดงอาการพรีเซนต์

“ป้องกันยังไง” ชิโดยังสงสัยไม่เลิก

“ป้องกันตัวจริงๆไม่ใช่ใช้ดวง คือในนั้นจะมีช่องใส่เข็มเล็กๆเข็มยาชาที่แทงแล้วไม่ถึงตายแต่และชาไปทั้งตัวไม่สามารถขยับได้ กันคนมาทำร้าย เราจะมี manual ในการใช้ป้องกันตัวสำหรับผู้หญิงให้ หรือช่องไว้ใส่ accessories อื่นๆ แล้วแต่เขาอยากติดตั้งเพิ่มเติม” ปริซึมตอบอย่างละเอียด

“แล้วในเมื่อมันเป็นชั้นในมันจะเห็นเครื่องประดับประจำราศีได้ไง”

“นี่นาย….หัวเรื่องออกแบบนายเป็นศูนย์จริงๆด้วย มีหลายวิธีที่จะทำให้เห็นเครื่องประดับเช่นออกแบบให้เป็นบ็อกเซอร์”

“แล้วเราจะสั่งใครผลิตออกแบบหนะฉันรู้ว่าเธอทำ”

“ไม่ ฉันไม่ออกแบบ ฉันสู้รีลไม่ได้ สั่งรีลไง ฝ่ายออกแบบ”

“อ้าว เธอก็วาดรูป เธอไม่ออกแบบเองเหรอ”

“ฉันเป็นอาร์ทไดเรคเตอร์ รีลเป็นอาร์ติสท์ เพราะเขาทำอะไรตามใจตัวเอง บางทีต้องมีอาร์ทไดเรคเตอร์มาควบคุมทิศทาง”

“เขาจะยอมให้เธอเป็นหัวหน้าคุมเขาเหรอ”

“ก็อย่าให้เขารู้สึกสิว่าฉันเป็นหัวหน้าหรือคุมเขาและฉันก็ไม่ได้เป็นหัวหน้า เราแค่ร่วมงานกันแล้วทำคนละหน้าที่”

“ทำยังไง”

“ให้นายเป็นคนสั่ง นายเป็นหัวหน้า หมอนั่นยอมแน่​ ฉันจะเขียนคำสั่งอย่างละเอียดส่ง message ใน Helios นายก็เอาไปสั่งรีลต่อเลย ฉันไว้ใจรีล ฉันไม่แก้งานเขาแน่ แต่งานนี้…เขาคงต้องปรึกษาไกอาเอา เพราะว่ามันเป็นชุดชั้นใน”ปริซึมอธิบายให้ชิโดอย่างละเอียดด้วยสีหน้าสุดมั่น

“แล้วทำไมเธอไม่ไปให้คำปรึกษาเขาเอง เธอเป็นเจ้าของไอเดียนะ”

“ฉันจะเป็นฝ่ายติดต่อผู้ผลิต และดูคุณภาพสินค้า ส่วน manual ในการป้องกันตัวของผู้หญิง ให้ไกอาเป็นคนเขียน”

“เราจะตั้งชื่อแบรนด์ว่าอะไรดี”ชิโดสงสัยอีกแล้ว

“นายตั้งสิ”ปริซึมโบ้ย

“PRISM’s Charm ร้านเครื่องรางของปริซึม ดีไหม?”

“ฉันว่าชื่อ Chism’s Charm ชิซึมชาร์มดีกว่าเป็นคำที่ไม่มีในดาวไกอา มันจะโดดเด่นออกมา และคล้องจองกับคำว่า Charm และมีชื่อนายนำหน้า”

“ทำไมฉันเป็นคนนำหน้าหละ ฉันแทบไม่ได้ออกไอเดียเลยนะ”ชิโดงงงวย

“นายเป็นผู้นำ นายสั่งทุกคนได้ไงหละ นายแค่ไม่มั่นใจในทักษะด้านศิลปะของตัวเองและไม่มั่นใจในจุดแข็งตัวเอง ที่ผ่านมานายคงเอาแต่เรียนสินะ”

“เอางี้ไหม เราแลกกัน เธอสอนวาดรูปฉัน​ฉันสอนวิชาการเธอ”ชิโดเสนอ เขาหมุนตัวหนึ่งรอบแล้วชี้นิ้วไปที่ปริซึม

“ฉันไม่ต้องการ ชิโด ฉันชอบที่ฉันเป็นแบบนี้ และฉันไม่คิดว่าเธอควรฝึกวาดรูปด้วย”

“ทำไมหละ”

“เธอแค่อยากเอาชนะรีลในทุกด้าน เธอไม่ต้องเอาชนะเขา เธอแค่พัฒนาจุดแข็งของเธอไป”

“แต่ฉันไม่น่าจะสั่งเธอได้ ตอนแข่ง เพราะฉันไม่รู้เรื่องวาดๆเลยจริงๆ”

“ใช่ เฉพาะในทีมเราตอนแข่ง ฉันเป็นหัวหน้า ส่วนเธอเป็นนักวางแผนไงหละ ทีมนั้นใช้ชื่อ Gaia so real เราจะใช้ชื่อทีมว่า….”

“Chism ดีกว่า เป็นชื่อแบรนด์ไปเลย”

“แหม ออกไอเดียแล้วสินะหลังจากเงียบมานาน เอาหละมาถึงสิ่งที่ฉันไม่ถนัด เธอว่าเราจะวางแผนการตลาดยังไง”

“เราต้องทำแคมเปญจ์ก่อน และจัดอบรมฟรี งานโรงเรียนจะมีในอีก 2 อาทิตย์ เราต้องอบรมทุกวันเรื่องการป้องกันตัวของผู้หญิง แล้วให้ลงทะเบียนด้วยแอคเคาท์ Helios  ใครลงทะเบียนจะได้ของแจกฟรี เป็นเสื้อยืดที่รีลทำ เราก็จะได้ชื่อลูกค้าไว้โปรโมทต่อ” ชิโดบอกปริซึม

“ใครเป็นวิทยากร แล้วทำไมต้องแจกเสื้อ”

“เธอไง สวยและคล่อง ส่วนเรื่องแจกเสื้อเพื่อให้คนเห็นเยอะๆ แล้วเราก็อัพรูป คลิปต่างๆลง Helios สร้างกลุ่มรณรงค์ความปลอดภัยของผู้หญิง ส่วนนี้ฉันทำเอง อ้อ เธอควรขายกางเกงยีนส์ควบคู่ด้วยนะ ฉันว่าไอเดียเข็มที่อยู่ในชุดชั้นในมันควักยากไปหน่อย แต่ถ้ากางเกงยีนส์หละก็ ปลอดภัยในระดับหนึ่งเพราะถอดยาก เราควรออกแบบให้มีความเป็นผู้หญิงในนั้น จะเป็นกระโปรงยีนส์ที่มีกางเกงอยู่ข้างในก็ได้นะ”

“ฉันเปลี่ยนใจละ…..นายนั่นแหละ หัวหน้าทีม R.E.A.L เรา ชิโด ส่วนฉัน เป็นครีเอทีฟและนักวางแผนสองคนนั้นเดี๋ยวให้พวกเขาเลือกบทบาทกันเอง”

หลังจากคุยกันแล้วชิโดทึ่งในปริซึมมาก เธอเป็นคนเก่งและฉลาดกว่าที่คิดจริงๆ

หลังจากนั้นสองคนนั้นกลับมาจากห้องสมุด …..กำลังเห็นรีลทำท่าจะลวนลามไกอา ชิโด ปริซึม สองคนมองหน้ากัน ปริซึมหยิบมือถือมาถ่ายพร้อมคิดแผนเดียวกันออก……นี่มันวัตถุดิบชั้นดีชัดๆ

“โพสต์ลง Helios เลยมะ การตลาดชั้นยอด” ชิโดถาม

“ฉันเห็นด้วยกับนาย แต่โพสต์ที่ไหน”

“แอคเคาท์เธอ แอคเคาท์ฉัน กลุ่มต่างๆ เอาให้รูปมันแพร่กระจายที่สุดเท่าที่ทำได้”

ปริซึมลังเลนิดๆ

“สองคนนั้นจะไม่โกรธเราเหรอ”

“ตั้งฟิลเตอร์ไม่ให้สองคนนั้นเห็นสิ”ชิโดแสยะยิ้ม ปริซึมเห็นด้วย

ชิโดตั้งกลุ่มใน Helios “กลุ่มเฝ้าระวังอันตรายกับผู้หญิง” แล้วเขาก็โพสต์รูปกระจายไปทั่วโรงเรียน

ปริซึมเป็นคนเขียน copy

ระวังภัย!!

เป็นผู้หญิงแท้จริงแสนลำบาก     

มันเหนื่อยยากเพราะผู้ชายมือไวหนอ

รักไม่รักแต่ก็ไม่ยอมรอ            

พอพอพอมาเฝ้าระวังตัว

รีลและไกอาไม่รู้ตัวเลยว่าจะดังไปทั่วโรงเรียนภายในเวลาข้ามคืน เพราะ viral marketing ของสองคนนี้

เขาและเธอก็ไม่รู้เช่นกันว่าจะมีเรื่องวุ่นวายตามเธอมาอีกเป็นพรวน