หญิงสาวอายุประมาณ 50 ปี รูปร่างยังดูดีแม้อายุจะมากใบหน้าดูเด็กกว่าความจริง ผมสีน้ำตาลอ่อนยาวตรง นัยน์ตาดุ ใส่ชุดสูทสีแดงเลือดนก พร้อมเสื้อเชิ๊ตสีดำและเนคไทด้านในเธอยืนสูบไปป์อยู่บนเก้าอี้บุนวมอย่างดี แววตาของเธอราวกับรอคอยอะไรบางอย่างอยู่ เธอเอามือที่มีนาฬิกาหรูมาจ้องตรงหน้า เสร็จแล้วผู้ชายคนหนึ่งท่าทางเลิ่กลั่กก็เปิดประตูเข้ามา

“ท่านประธานสภาครับ เรายังไม่พบเบาะแสของเด็กที่ท่านให้ตามตัวเลยครับ”
“บ้าที่สุด พวกแกมีตั้งเยอะ สภาเราใหญ่ขนาดนี้ทำไมตามตัวไม่เจอ”เธอเกรี้ยวกราด
“เขาใช้ชีวิตเยี่ยงสามัญชนครับท่าน ประชากรเราจำนวนขนาดนี้ ใช่ว่าจะหาเจอกันง่ายๆ”
“พวกโง่ ต้องให้ฉันลงมือเองหรือไง ไปตามสืบต่อเดี๋ยวนี้”
เธอทุบโต๊ะอย่างแรง แสดงความขึ้งโกรธและไม่พอใจ และมือกำกระดาษที่อยู่บนโต๊ะแน่นกระดาษใบนั้นเขียนว่า
“ลับ:ตามหาผู้นำกบฏเซราฟิม”

ตัดมาที่เด็กหนุ่มคนหนึ่งเขากำลังเดินบนถนนในโรงเรียนเขาอยู่ดีๆก็หัวฟาดพื้น เพื่อนของเขาชิโด เด็กร่างท้วมตกใจมาก

รีล!!!!!นายเป็นอะไรรึเปล่าหนะจู่ๆนายก็ล้มตัวลงหัวฟาดพื้นเมื่อกี้ฉันตกใจแทบแย่

หืมฉันไม่เป็นอะไรนะชิโดไม่รู้สึกเจ็บเลยด้วยแปลกดีผีผลักมั้ง บรื้อว์!!!!!! ฉันยิ่งกลัวผีอยู่ด้วย

รีลเด็กผู้ชายร่างเตี้ยราวๆ 170 เซนคิเมตรไว้ผมทรงไฮคัทตอบแบบยิ้มเจื่อนๆ

ฮ่าๆฉันสัมผัสตัวนายได้แฮะเกียไม่นึกว่าไอ้พลังเทเลพอร์ทนี่มันจะใช้ได้จริงให้ตายสิเรียกฉันว่าผีเลยเหรอฮึ่ม

อิควิน็อกซ์ทำเป็นอึนแต่เขายิ้มอย่างเจ้าเล่ห์นิดหน่อยแล้วเขาก็เดินตามเกียไปราวสโตรกเกอร์เมื่อกี้เขาจับเกียทุ่มแบบยูโดแล้วเอาฝ่ามือรับเกียที่กำลังจะตกลงพื้นเกียจึงไม่เป็นอะไร

น็อกซ์ผมพบเกียแล้วครับเขามีชื่อในไกอาปี 2254 ว่ารีล

นี่คุณกล้าใช้พลังเทเลพอร์ทเลยเหรอนั่นมันใช้ได้แค่สองครั้งเองนะไม่งั้นโซลคุณจะแตกคุณเคยบอกผมนี่ตอนที่คุณติดต่อผมครั้งแรก

ผมใช้เพราะจำเป็นต้องใช้เกียไม่สามารถคุยกันได้เหมือนพวกเราเราต้องรู้ที่อยู่เกียให้ได้ก่อนทอรัสระหว่างนี้ผมจะอยู่มิตินี้และภารกิจนี้ผมต้องเป็นคนทำไม่ใช่คุณ เพราะผมเทเลพอร์ทได้

คุณรู้ที่อยู่เกียได้ไงน็อกซ์ทำหน้างงงวย

ไม่ยากจิตใต้สำนึกเราสามคนเชื่อมกันอยู่เพราะเรามีโซลของกันและกัน และผมสัมผัสตัวเขาได้ด้วย

แล้วคุณจะไปหาไกอายังไงผมยังงงๆเรื่องโซลเมทสรุปคุณเคยเกิดเป็นคนเดียวกันงั้นพวกเราก็ใช่หนะสิน็อกซ์ถามเขาอย่างงงๆ

เรื่องโซลเมทหนะแค่เคยเกิดเป็นคนเดียวกันเฉยๆแต่ด้วยบางเหตุผลทำให้โซลต้องพลัดพรากจากกันไปส่วนคุณและผมโซลยังอยู่ด้วยกันเราเรียกว่าผมคุณและเกียว่าโซลทีมไม่ใช่โซลเมทครับส่วนเรื่องไปหาไกอาผมจะไปรู้เหรอครับผมเทเลพอร์ทไม่ได้แล้วอีกครั้งเอาไว้ใช้ตอนที่จำเป็นแต่ถามไกอาก็ได้มั้ง

เธอจะยอมบอกเหรอน็อกซ์ถามแบบงงๆ

ไม่รู้สิล่าสุดเธอถามว่าพวกเราไม่มีการมีงานอะไรทำเหรอมาตามเธออยู่ได้ดูเหมือนว่าเธอยังไม่เข้าใจสถานการณ์ตัวเองอิควิน็อกซ์หน้าเสีย

น็อกซ์จึงเปลี่ยนเรื่อง

อิควิน็อกซ์คุณไม่อยากเจอไกอาเหรอ

อยากครับแต่ผมไม่ได้มาด้วยร่างผมปกป้องเธอจากทอรัสไม่ได้เต็มที่ ในขณะที่ผมหาเธอไม่พบ ความสามารถเดียวที่ยังติดตัวผมคือการหยั่งรู้ ผมดูอนาคตได้ไม่ไกลมากแค่ระยะ 1 วันในมิติเดียวกันเท่านั้น ส่วนอดีตสามารถดูย้อนได้นานกว่า อีกอย่างเกียจะช่วยเธอได้ดีกว่าผม

ทำอย่างกับผมปกป้องเธอได้

น็อกซ์คุณที่อยู่มิติ 1 โซลคุณต้องเลือกที่จะลงไปมิติ 0 ที่ไกอาอยู่และเอาโซลลงไปรวมกับเกียที่ผมเจอพิกัดแล้วเมื่อรวมกับเกียแล้วเกียจะมีพลังในการคุยกับคุณโน้มน้าวให้เขาไปตามหาไกอาภาพนายปฎิบัติภารกิจที่เราฉายให้ไกอาเห็นมันเป็นภาพจริงที่เกิดขึ้นเร็วๆนี้เราไม่สามารถฉายภาพที่ไกลกว่านั้นมากๆให้เธอดูได้ มันคือสิ่งที่เกิดขึ้นจริงเร็วๆนี้และคุณมองไม่เห็นภาพนั้นคุณต้องสัมผัสภาพนั้นด้วยตัวเอง…….

ครับตั้งแต่ผมเป็นทหารในหน่วยนี้ผมก็ไม่กลัวความตายผมเกิดมาเพื่อท้าทายความสามารถของตัวเองและเราไม่ได้ตายจริงตราบใดที่โซลเรายังอยู่คุณเป็นคนบอกนี่ครับว่าแต่ถ้าผมต้องตายอยู่แล้วและลงไปรวมร่างกับเกีย ทำไมคุณไม่ให้ผมตายก่อนแล้วให้ผมลงไปที่เกียโดยตรงเลยหละ เพราะถ้าจิตเราเชื่อมกันผมย่อมรู้พิกัดของเกียอยู่แล้ว” 

คุณไม่รู้น็อกซ์คุณไม่มีพลังในการหยั่งรู้ ตอนนี้คุณเป็นมนุษย์ธรรมดาเหมือนไกอา แค่มีพลังจิตในการติดต่อผมเท่านั้น และถ้าปล่อยให้ถึงตอนนั้นโซลที่ไม่รู้ที่หมายที่จะไป จะแตกตัวและไปลงยังโซลทีมของเราคนอื่นๆนอกจากพวกเราอิควินอกซ์ตอบช้อสงสัยพร้อมส่งภาพเขากอดอกไปยังน็อกซ์ ดูเหมือนเขากำลังป้องกันตัวอยู่จากภาษากายของเชา น็อกซ์รู้สึกเกร็งจึงพยายามเปลี่ยนเรื่อง

แต่อิควินอกซ์ครับผมไม่ชอบที่เธอชอบเล่นเกมทดสอบพวกเราท้าทายให้เราใช้พลังจิตเซิร์จหาผลไม้ผักที่รักษาอาการอาวุธชีวภาพได้บ้างถามเราคำถามยากๆบ้าง

ดูเหมือนน็อกซ์ก็เกร็งๆเหมือนกันที่รู้ว่าตัวเองจะต้องตายเพื่อภารกิจนี่เลยพยายามคุยเรื่องอื่น

อิควินอกซ์เปลี่ยนเรื่องกระทันหันดูเหมือนเขาก็จะไม่ชอบเรื่องนี้เหมือนกันแต่ไม่อยากนินทาไกอา

 “ต่อไปเรียกผมว่าคิน็อกซ์พอสั้นๆ

ใครตั้งให้คุณหนะน็อกซ์ช่างขี้สงสัยเหลือเกิน

“…..เอ่อเอ็กโซดัสน่ะเธอบอกว่าผมควรมีชื่อเล่น

เธอเป็นไงบ้าง

เธอกำลังถูกจับขังอิควินอกซ์ตอบพร้อมกัดฟันน้ำเสียงโกรธ

แล้วจะเกิดอะไรขึ้นใครจะเป็นคนพาไกอาไปมิติที่ 3 ปี 2254”

เกียกับคุณไงครับเมื่อนายรวมกันนายจะมีชื่อว่าน็อกซ์เกียเสปคตรา พวกนายจะกลายเป็นเซราฟิม

แล้วคุณหละ

ผมจะอยู่ในปี 2354 ที่ๆมีเอ็กโซดัสอยู่ ในมิติที่ 3”

ไกอาเดินมาหยุดหน้าตึกจิตวิทยา ท้องไส้เธอปั่นป่วนไปหมด เธอเครียดจนปวดท้องน้อย และคิดในใจ

“ถ้าฉันเป็นโรค หรือเป็นอะไรขึ้นมาจริงๆจะทำยังไง ตอนนี้พ่อแม่มีฉันอยู่ แต่ท่านจะพึ่งใครถ้าฉันไม่ปกติ ใครจะเป็นคนหารายได้มาเลี้ยงดูท่านกันนะ เสียงนี้อยู่ในหัวมาหลายวันแล้วด้วย แถมมันพยายามสั่งฉันทำนั่นทำนี่ ฉันไม่เชื่อหรอกว่าคนเราจะติดต่อกับวิญญาณต่างมิติได้”

เธอกำลังไปหานักจิตวิทยาตามคำสั่งแพทย์ นี่เป็นครั้งที่ 5 ที่เธอมาพบจิตแพทย์แล้วจิตแพทย์บอกว่าเธอไม่เป็นอะไร แต่เธอก็ยังไม่แน่ใจจิตแพทย์เลยบอกให้เธอ มาหานักจิตวิทยา

นักจิตวิทยาก็รุ่นสูงอายุเช่นกัน แต่เธอมีผมดำ คาดว่าจะย้อมมา นัยน์ตาดูใจดี เธอขยับตัวหมุนมาทางฉัน

“ไหนหนูลองเล่าให้น้าฟังสิ เรื่องที่เจอมาทั้งหมด”เธอเรียกตัวเองว่าน้า แต่หน้าไปไกลเกินน้ามาก

“ค่ะ ป้า..เอ๊ย น้า…คือหนู……….”

เธอเล่าเรื่องทั้งหมดให้กับป้านักจิตวิทยาฟัง ด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น ราวกับว่าทั้งหมดเพิ่งเกิดขึ้น

“เอาล่ะ หนูดูรูปหยดหมึกเหล่านี้สิ แล้วลองบอกน้าว่าเหมือนอะไร”

นักจิตวิทยาเอารูปหยดหมึกที่ผสมจากสีน้ำ 

ทาบจนทั้งสองด้านสมมาตรเป็นสีต่างๆกันเหมือนงานศิลปะสมัยเด็กให้ ไกอาดู

ไกอาเคยได้ยินว่าถ้าตอบว่าเห็นค้างคาวบินไปมา แปลว่าเป็นคนบ้า เธอเลยพยายามเลี่ยงเป็นคำตอบอื่น เธอทำแบบทดสอบหยดหมึกไปเรื่อยๆ จนกระทั่ง….

“หนูว่าภาพนี้เหมือนนก”

ในที่สุดก็ภาพสุดท้ายสักที

“เอาละ หนูลองเล่นเกมต่อภาพนี้ และชิ้นนี้” เธอหยิบเกม puzzle ออกมาให้ฉันเล่นสองสามเกม

แล้วก็ให้ทำแบบทดสอบยาวเหยียด ซึ่งไกอาก็ทำโดยไม่มีปริปากบ่น เธออยากรู้ว่าเธอเป็นอะไรกันแน่

“น้าจะเอาผลไปปรึกษาหมออีกที แต่เท่าที่ดู หนูเป็นคนอ่อนไหว แข็งนอกอ่อนใน หมายถึงเธอแสดงความรู้สึกออกมาไม่เป็น เธอเป็นคนแข็งๆแต่จริงๆอ่อนไหวมาก”

“คุณน้ารู้ได้ไงคะ” ฉันประหลาดใจเพราะเรื่องนี้ฉันไม่รู้มาก่อน

“ก็ฉันเป็นนักจิตวิทยานี่จ้ะ เธอยิ้มพลางเอามือประสานกันไว้ข้างหน้าราวกับครุ่นคิดอะไรบางอย่าง จากนั้นก็บอกให้ไกอาออกไปได้ พร้อมกับทิ้งคำสั่งลาว่า

“หนูรู้ไหมจ้ะ ถ้าไม่อยากเป็นโรคหละก็ ก็ทำตัวเป็นคนปกติสิจ้ะ แบบที่หนูเคยเป็นเมื่อก่อน”

เป็นคำแนะนำที่พูดง่ายแต่ทำยากมาก เธอพยายามใช้ชีวิตปกติ ไม่คิดถึงเสียงในหัวอะไรนั่น และไม่พยายามคุยด้วย พยายามเป็นคนปกติ และรุ่งขึ้นเธอก็เข้าชั้นเรียนตามปกติ

“ให้ตายสิ”อิควิน็อกซ์สบถ

“มีอะไรหรือครับ…คิน็อกซ์”เขาพยายามเรียกชื่อเล่นของอิควิน็อกซ์ แต่ฟังจั๊กจี้หูชะมัด มันควรจะเป็นชื่อที่คู่รักเอาไว้เรียกกันเล่นๆมากกว่า

“เธอปิดกั้นเรา เธอไม่คุยกับเรา ยิ่งเราคุยกับเธอ เธอก็จะนึกจริงๆว่าเธอกำลังคุยกับตัวเอง”

“ไกอาเหรอ คุณเห็นอนาคตไหมหละ ใช้พลังพิเศษสิ”น็อกซ์เสนอ

“บ้าสิครับน็อกซ์…..ผมมีพลังพิเศษที่ไหนหละเวลาเทเลพอร์ทมาแล้วจะสูญเสียพลังพิเศษเหลือแต่พลังหยั่งรู้ 1 วัน นอกจากจะเทเลพอร์ทกลับซึ่งผมเอาไว้ใช้ยามจำเป็นเท่านั้น” อิควิน็อกซ์พูดพร้อมเดินตามเกีย ดิเสปคตราหรือรีลไปเรือยๆ

“แล้วทำไมโซลทีมต้องเป็นพวกเราด้วยครับ ทีมอื่นไม่มีเหรอ”

“เฉพาะเราสามคนที่มีแฟรกเมนต์ของโซลไกอาร่วมด้วยและเคยเกิดเป็นคนเดียวกัน เราเรียกว่า โปรโตโซล”

“เหมือนโปรโตซัวร์หรือเปล่าครับ…..ผมเคยเรียนสมัยม.ปลาย”

“นี่คุณยังเรียนหลักสูตรโบราณอีกเหรอ มิติผมไอ้ตัวนั้นเราเรียก ซัวเรีย”

“ผมเห็นภาษาคุณก็ลงท้ายเรียหมดแหละ”น็อกซ์พยายามกลั้นหัวเราะ เขาหลุด หึ ออกมาคำหนึ่ง

“เอ็กโซดัสลงท้ายด้วยดัสนะ…..”อิควิน็อกซ์ทำหน้าเจื่อนๆ เหมือนโดนแซวแล้วตีกลับไม่ได้

“ครับ ฮ่าๆๆๆๆๆๆ” น็อกซ์หัวเราะ ไม่รู้เขาหัวเราะทำไม หรือเขาขำหน้าอิควิน็อกซ์ไม่รู้

“เฮ้ย….” อิควิน็อกซ์อุทาน

“อะไรครับ คินอกซ์”เขายังไม่หายจั๊กจี้เวลาพูดชื่อนี้

“นั่นมันไกอานี่ครับ” เดี๋ยวนะ……….หรือว่า…….

ตัดมาที่โรงเรียนของไกอา เซนต์เฮสเตรีย บลิส ไกอาเรียนสายวิทยาศาสตร์ คณิตศาสตร์หลักสูตรดั้งเดิม แม้แต่การศึกษาทอรัสก็ให้อนุรักษ์ของเดิมเอาไว้ หรือกระทั่งการบังคับให้ใส่เครื่องแบบ แสดงให้เห็นว่าใครกันแน่ที่เป็นผู้ปกครองเฮสเทรียอย่างแท้จริง เฮสเทรียอิสรเสรีอย่างที่มันเป็นแน่หรือ

“สวัสดีจ้ะ นักเรียนทุกคน วันนี้เรามีเพื่อนใหม่มาแนะนำ เป็นนักเรียนแลกเปลี่ยน จากโรงเรียนแซงจูรี่ทอรัส”

“สวัสดีครับ รีล โซล คึน ครับ เรียกผมว่ารีลก็ได้”

เสียงเด็กสาวๆต่างกรี๊ดกันเกรียวกราว ส่วนหนุ่มๆทำหน้าเซ็งจัด เพราะว่ารีลนั้นหน้าเขาเกือบเหมือนพวกเซราฟิมแล้ว แต่เขาตัดผมสั้นกุด ผมสีน้ำตาลเข้ม และยังไฮคัทอีกต่างหาก คิ้วหนา ปากแดงอมชมพู ราวกับทา tint แต่เป็นสีธรรมชาติ หลังหู มีรอยสักประหลาดๆเป็นรูปคล้ายเลขแปดเรียงกันสามแถว  มีจุดตรงกลางแต่ละส่วนกลมๆของเลขแปด และมีรูปต้นกล้าผ่าตรงกลางเลข 8 นั่น อ้อ โรงเรียนแซงจูรี่ทอรัสหนะไม่ต้องใส่เครื่องแบบ เขาจึงใส่เสื้อยืดมาเรียน เสื้อยืดสีดำ กางเกงยีนส์ขาเดฟ ตัดเหลือตรงข้อเท้าด้านบน แต่งตัวดูมีสไตล์มากทีเดียว กลางอกเขาเขียนว่า 

I draw therefore I am ….. 

“ที่ข้างๆไกอาว่าง รีลไปนั่งตรงนั้นนะ” อาจารย์บอก

“ครับอาจารย์”

เขาเดินปรี่ตรงมายังไกอา ลีลาราวกับลูกสิงโตตัวใหญ่ที่เดินอย่างสง่าผ่าเผย

“สวัสดีครับ คุณคือไกอาเหรอ “เขายิ้ม เห็นฟันขาวเรียงตัวกันเป็นระเบียบ

“ค…ค่ะใช่”ไกอาตอบ เธอไม่รู้จะทำตัวยังไง เพราะรีลมาอย่างเร็ว

“ผมชอบสีผมคุณ ไว้ผมวาดตัวละครใหม่ ผมจะให้ตัวละครทำผมสีนี้ สีแอช”

“คุณวาดรูปด้วยเหรอ”

เขาไม่ตอบ พร้อมหยิบเครื่องมือในมือมา มันเป็นแผ่นใสๆบางๆและเขาใช้นิ้ววาดบนแผ่นนั้น 2-3 นาที

“อ่ะ เหมือนเธอไหม” เขาหันกระดานไปที่เธอ

เขาวาดรูปเธอเป็นการ์ตูน แต่มันออกมาเป็นภาพโฮโลแกรมสามมิติ ทุกคนในห้องตื่นตาตื่นใจมาก

“ผมส่ง Flair ให้เธอแล้วนะ เช็คได้ มันจะเปิดออกมาเป็นโฮโลแกรม” เขาฉีกยิ้มจนตาแทบปิด

Flair เป็นศัพท์ใหม่เกิดขึ้นหลังสงครามเป็นฟอร์แมทที่สามารถส่งอะไรก็ตามที่เป็นไฟล์สามมิติ เห็นได้ จับต้องได้ แต่ไม่สามารถพังทลายได้นอกจากการลบ

“แหม รีลโชว์ออฟใหญ่เลย เอาละครูลืมแนะนำ รีล โซล คีน ชนะการแข่งขันเฮสเทรียทอรัสดรอว์ลีคมา…2ปีซ้อน…..ถ้าพวกเธออยากรู้มาหาครูที่ห้องพักครูนะ ครูจะอธิบายให้ฟัง”