ไกอาได้ยินเสียงคนคุยกัน แต่ได้ยินไม่ถนัดว่าพูดว่าอะไร

ณ.ห้องเรียนผนังปูนเปลือย มีรูปเซลล์สัตว์ เซลล์พืช และนักวิทยาศาสตร์ยุคเก่าเป็นภาพขาวดำตกแต่งตามกำแพง นักเรียนนั่งล้อมกันเป็นโต๊ะกลมๆหลายๆโต๊ะ ระบบการศึกษาแบบนั่งเรียนหันดาหน้าเข้ากำแพงถูกทอรัสทำลายไปเป็นระบบใหม่ เพื่อนที่เก่งสอนเพื่อนที่อ่อน และความรู้ทั้งหมดอยู่ใน Helios คลังความรู้ที่เป็นทุกอย่างของโลกใหม่และเก่ารวมกันรวมทั้งเป็นระบบsearch/socialในตัว อาจารย์จะสอนโดยให้นักเรียนดูHeliosที่บ้าน ส่วนที่โรงเรียน เป็นกิจกรรม ด้านบนเพดานมีโคมไฟรูปร่างเรขาคณิต โครงเป็นเหล็กสีดำทันสมัย

“นี่ปริซึมฉันไปห้องพักครูมาแล้ว ครูบอกว่า เฮสเทรียทอรัสดรอว์ลีคมันคือ การวาดภาพแล้วออกมาเป็นโฮโลแกรมแล้วแล้วมีโซลจากดวงดาวที่ดึงเข้ามาในภาพโฮโลแกรมกลายเป็นร่างจริงๆ สู้กันจริงๆแบบเกมการต่อสู้หนะ นี่ใช้เทคโนโลยีที่ทอรัสมีพัฒนาเป็นวีดีโอเกม ซึ่งจะนำไปใช้จริงในกองทัพ นักเรียนที่ชนะสามปีซ้อนจะได้บรรจุเป็นสเปคตรัลยูนิท ทหารหน่วยพิเศษของทอรัสอีกที ที่ทำหน้าที่วางแผนและรบจู่โจมแบบพิเศษ ทำไมข่าวใหญ่ขนาดนี้พวกเราถึงไม่รู้นะ เธอก็วาดรูปเก่งนี่นาไม่ลองลงของปีนี้เหรอ ให้ตายสิไอ้เครื่องวาดนั้นไม่มีวางขายตามท้องตลาดต้องเป็นนักเรียนแซงจูรีทอรัสเท่านั้นถึงซื้อได้และซื้อได้แค่คนละเครื่องด้วย และราคาแพงมหาศาลได้ยินว่าเท่าบ้านดีๆในเมืองหลังนึงเลยนะ”เพื่อนของปริซึมพูดต่อยหอย

“ไม่รู้สินะ ฉันวาดมอนสเตอร์ไม่เก่ง แต่ถ้าเป็นเทพในจินตนาการละก็……อีกอย่างฉันได้ยินมาว่าลีคนี้มันโหดไม่ใช่เหรอ”ปริซึมทำสีหน้าตื่นเต้น แต่เธอก็กลัวตายเหมือนกัน ได้ยินว่ามีนักเรียนตายในลีคนี้ด้วยเพราะมันเป็นลีคเพื่อทดสอบไปเป็นทหาร โดยใครที่ไม่มีเครื่องสามารถเบิกได้ฟรีเพื่อให้นักเรียนทุกคนมีโอกาสเท่าเทียมกัน

“หมั่นไส้ไกอาชะมัด ผู้หญิงแหยๆเป็น wallflower แบบนั้นไม่ควรได้รับการปฏิบัติตัวดีๆจากรีล”เพื่อนของปริซึมนินทาไกอาอย่างอิจฉา และเปลี่ยนเรื่องอย่างรวดเร็ว

“ไหนเธอบอกไม่ชอบผู้ชายเตี้ยไง รีลเตี้ยจะตาย”ปริซึมกล่าว

“ไม่รู้นะ แต่ฉันให้ 9/10 อีกหนึ่งคะแนนหักความเตี้ย”เพื่อนเธอลงมติ

ปริซึมกำลังครุ่นคิดถึงเฮสเทรียทอรัสดรอว์ลีกแล้วก็เปลี่ยนเรื่องพูด

“ฉันได้ยินมาจากเพื่อนอีกคนว่า รีล อยากสังกัด สเปคทรัลยูนิท ถ้าเขาชนะลึคในปีนี้ เขาจะเป็นแชมป์สามปีซ้อน เขาจะได้บรรจุโดยไม่ต้องเรียนที่แซงจูรี่ทอรัสต่อ เพราะอายุเขาถึงพอดี อีกอย่างเขาได้รับการปลูกฝังจากที่บ้านเขาและพ่อเขาโดนทหารฝ่ายเซราฟิมฆ่า เขาจึงยิ่งอยากเป็นทหารของทอรัส”

ไกอาเดินมาได้ยินพอดี เธอแกล้งทำเป็นไม่ได้ยินเรื่องที่ปริซึมคุย เพราะสองคนนั้นอยู่มุมห้องพอดี

เพื่อนๆในห้องแซวกันวีดว้ายกระตู้วู้หนวกหูมาก บ้างก็ขอให้เธอฟอร์เวิร์ด Flair ไปให้บ้าง ซักพักรีลเดินมาพอดี เขาได้ยินเสียงซุบซิบกันได้ห้อง เขาเลยอึกอักนิดหน่อย พร้อมกับเล็มพิซซ่า อาหารเช้า ในมือไปด้วย ปากเขาเลอะซอส วันนี้เขาใส่เสื้อยืด “Pencil is my girlfriend” รีลชอบใส่เสื้อมีตัวอักษรบางอย่าง นี่เป็นช่วงเช้า 5 นาทีก่อนโฮมรูม

“ดูดิเธอ รีลทำเป็นยั่ว ปากเปรอะซอส แบบซีรีย์ที่ฉันเคยดูเลย”

“เขาใส่เสื้อว่าดินสอคือแฟนของเขาหละ แหมอยากเป็นดินสอจัง”

รีลไม่สนใจคำซุบซิบ เขาเดินมานั่งข้างๆไกอา ยังคงสนใจเรื่องผมเธอ

“ผมคุณสวยมากเลยจริงๆ นะ ผมชอบ สีแบบนี้ย้อมหรือเปล่า”

“เปล่าค่ะ ดินสอคือแฟนคุณเหรอคะ”ฉันตอบสั้นๆ แซวเขาเล่นๆ เพราะดูท่าทางความมั่นใจหมอนี่จะเต็มหลอด

“ฮ่าๆผมไม่มีแฟนหรอกครับ บ้าวาดแต่รูปอย่างเดียว ที่ผมชอบใส่เสื้อยืดลาย text เพราะมันแสดงจุดยืนหนะ”

ฉันคิดในใจอีตา รีล โซ คลีน นายสะอ๊าดสะอาดพูดจริงหรือเปล่า เรื่องไม่มีแฟน พูดเป็นต่อยหอยเชียว ฉันล่ะตลกชื่อเขาจริงๆเล้ย

“คุณวาดรูปหรือเปล่าครับ” เขาถามฉัน พร้อมทำหน้าสงสัยและเลิกคิ้วหนาๆโก่งได้รูปนั่นขึ้น

ไกอาหยิบสมุดเสก็ตซ์ออกมาให้รีลดู เขาเปิดดูอย่างตั้งใจ

“ให้ตายสิ คุณวาดเก่งนี่นา ลายเส้นอย่างนี้เป็นแบบผู้หญิงวาด ผมวาดไม่ได้  คุณน่าจะลองลงแข่งนะ”

“ฉันไม่ชอบการแข่งขันค่ะ”ฉันตอบว่างั้น มันเย็นชาไปไหมนะ

“การแข่งขัน คือ การพัฒนาตัวเองนะ ผมก็ไม่ได้หวังว่าจะชนะหรอกแต่ผมต้องทำให้ได้ เพราะผมอยากเข้าไปเป็นเสปคตรัล ยูนิทผมคิดว่าเธอต้องมีเป้าหมายอะไรบางอย่างนอกเหนือไปจากการเรียน ผมหมายถึงเป้าหมายระยะยาว……” ไกอาสังเกตุแขนและไหล่ของเขา ดูใหญ่กว่าปกติเล็กน้อยทั้งๆที่เขาไม่สูงมาก เขาคงจะเล่นเวทบ้าง และเขาพูดเยอะมากทีเดียว

“ทำไมคุณไม่คุยกับเพื่อนคนอื่นบ้างหละ” ฉันเริ่มแขวะเพราะรู้สึกคนในห้องเริ่มจ้องมองมาทางนี้แบบแปลกๆ

“แปลกดี คุณเหมือนผู้หญิงที่ผมเห็นในฝัน” ไกอาสะดุ้ง

“….ฝะฝันฝันแบบไหนเหรอ” ฉันถามรีล พร้อมกับผีเสื้อที่บินวนอยู่ในท้องอย่างกระอักกระอ่วน

“ก็แบบมีผู้หญิงคนหนึ่ง ผมนอนบนตักเธอ แล้วก็….มีภาพ..”

“ใช่ปลาทอง หยินหยาง ทุ่งสีขาวหรือเปล่า”ฉันตอบอย่างสั่นๆ กลัวว่าเขาจะตอบว่าใช่แล้วเขาก็….ตอบว่า….

“ใช่ คุณรู้ได้ไง”

ทันใดนั้นอาจารย์เปิดประตูห้องผลัวะมาพอดี ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ

“เอาละนักเรียนคาบนี้เป็นคาบวาดรูป ครูจะแนะนำ อาจารย์เซียลให้เธอรู้จัก ถ้าพวกเธออยากเข้าไปแข่งขันเฮสเทรียทอรัสดรอว์ลึค เธอต้องรู้จักอาจารย์เซียลเอาไว้ “

รูปลักษณ์อาจารย์เซียล เธอเป็นผู้หญิง วัยประมาณ 34-37 ปีได้ ใส่แว่นกรอบหนา ผมสั้นสีทองส้ม นัยน์ตาสองชั้นหลบใน และเธอมักจะเอานิ้วดันแว่นขึ้นไปเสมอๆ เธอกวาดตาดูทั้งห้อง แล้วหยุดสายตาที่รีล ที่เสื้อยืดของเขา

“เธอสินะหนุ่มที่เป็นแชมเปี้ยน 2 ปีซ้อน  ปีนี้มีกติกาใหม่คือแข่งเป็นทีมนะ ทีมละ 2 คน และต้องไต่เต้าจากแข่งระดับโรงเรียน เธอไม่มีอภิสิทธิ์เหนือคนอื่นนะจ้ะ ครูจะเป็นครูที่ปรึกษาเธอตลอดการแลกเปลี่ยน ส่วนนักเรียนคนอื่นๆ เรียนรู้การวาดรูปผ่านทางรีลได้เลยให้เขาสอนให้ คาบนี้เรียนกันตามสบายครูจะคอยนั่งดูพวกเธอสอนกันเอง” อาจารย์เซียลยิ้ม

ห้องเรียนเรามีประมาณ 15 คนได้ รีลขึ้นไปพูดหน้าชั้น

“การวาดรูปนะ มันขึ้นอยู่กับพอร์ทโฟลิโอของเรา แซงจูรีทอรัสไม่ได้ดูว่าผมเกรดเท่าไร แต่ดูว่าพอร์ทผมเป็นยังไง ผมได้เกรดน้อย แต่ผมสอบเข้าโรงเรียนแซงจูรี่ทอรัสที่รับนักเรียนเพียง 20 คนได้เพราะพอร์ทโฟลิโอวาดของผมเพียง 10 ชิ้นเท่านั้น แต่นี่ไม่ได้หมายความว่าให้คุณละทิ้งการเรียนนะครับ เมื่อผมสอบเข้าโรงเรียน แซงจูรี่ทอรัสได้ เกรดผมไม่เคยต่ำกว่า 4.00”

เพื่อนๆปรบมือกันเกรียว สาวๆกรี๊ดอีตาสะอาดโซคลีนนี่กันจังเลย ไกอาคิด ดูท่าทางเขาจะมีความสามารถในการพูดพอสมควร จากนั้นเขาก็สอนวาดรูปโดยให้เราจับกลุ่มกันเองแล้วก็สอนกันเองโดยมีเขาสอนแบบวนสับกลุ่ม

เมื่อเลิกชั้นเรียนแล้วรีลเดินมาหาไกอา

“นี่ไกอา เรามารวมทีมกันเถอะ”

“ไม่หละค่ะ ฉันไม่อยากลงแข่ง”

“นี่เป็นโอกาสนะ ในสายอาชีพของเรา ถ้าคุณชนะสามปีซ้อนแล้วได้บรรจุเป็นสเปคตรัลยูนิทหละก็ พ่อแม่เราก็สบายทั้งชาติเลยนะคุณไม่สนใจเหรอ  เงินรางวัลอีก500,000บีลด้วยเราแบ่งกันถ้าชนะ”

ฉันหยุดกึก พลางคิดในใจนี่มันจะเป็นข้อเสนอที่ดีจริงหรือเปล่า?แล้วมันคุ้มค่าไหมที่ต้องสละเวลาเรียนไปซ้อมวาดรูปเป็นบ้าเป็นหลัง เพื่อเป็นทหารเนี่ยนะ แถมที่ฉันได้ยินจากปริซึม ลีคนี้โหดอีกด้วย คนอ่อนแออย่างฉันจะเป็นได้ที่ไหน แต่ฉันก็ถามเขาออกไปว่า….

“จริงเหรอ….แล้วทำไมคุณดีกับฉัน?”ฉันว่าฉันต้องไปทำประกันชีวิตไว้ไหมถ้าลงแข่งกับนาย ถึงนายจะเป็นแชมป์2ปีซ้อนแต่ฉันเป็นมือใหม่นะ

“ไม่รู้สิ เพราะฝันประหลาดนั้นมั้ง” รีลยิ้มแฉ่ง

“ฉันไม่ได้เก่งเหมือนคุณนะ ฉันจะทำคุณพังแน่ๆอย่าคิดแค่ฝันประหลาดสิคะ”ไกอาทำหน้าเหวอ และสีหน้าซีดเผือดรวมทั้งปาก ใบหน้าขาวราวสโนวไวท์ของเธอยิ่งดูไม่มีสีเข้าไปใหญ่

“ลีคนี้มีประกันชีวิตฟรี ถ้าใครตายหรือบาดเจ็บระหว่างแข่ง สภาทอรัสจะดูแล เอางี้ ผมจะให้เครื่องวาดภาพนี้แก่คุณถ้าเราไปถึงรอบสุดท้ายและชนะได้เพราะผมไม่ต้องใช้มันแล้วในกองทัพมีอุปกรณ์ที่ทันสมัยกว่าเครื่องนี้ มันมีชื่อเครื่องว่า ดิ เสปคตรา”

เธอร้องว้าวในใจ ถ้าได้เครื่องนั้นมาก็คงจะดี สีหน้าซีดเผือดกลับมาเป็นยิ้มแย้มอย่างกระทันหัน แต่จู่ๆเธอก็นึกถึงสิ่งที่อิควิน็อกซ์พูดขึ้นมาได้แล้วก็กลับมาหน้าซีด

ชื่อที่คุ้นลอยมาในหัว เกีย…..เกียอะไรนะ…..ใช่ เกีย ดิ สเปคตรา !!เขานั่นเอง “รีล=เกีย ดิเสปคตรา” ไกอาเบิกตาโพลง ไม่นึกว่าจะเจอเขาเร็วขนาดนี้ แถมยังฝันประหลาดที่ตรงกันนั่นอีกใช่เขาแน่ๆ ไกอาตอบอย่างไม่ลังเล ไม่หละ เธอตัดสินใจว่าเธอไม่อยากเกี่ยวข้องกับเรื่องบ้าๆอีกต่อไป

“ไม่หละค่ะ ขอบคุณค่ะรีล แต่ฉันว่าฉันไม่ลงแข่งดีกว่า” ไกอายังคงยืนยันคำเดิม

รีลเอาเรื่องนี้ไปปรึกษาครูเซียล

“ครูครับ ผมเจอทีมแล้ว แต่ว่า….เขาไม่ยอมร่วมทีมกับผมครับ” เขานั่งหน้าหงอย ราวกับคนอกหัก

วันนี้เขาใส่เสื้อลาย Winner are loser before

“เธอก็หาคนอื่นสิ จะไปง้อเขาทำไม นายชัยชนะคือแพ้มาก่อน”

ครูเซียลล้อเลียนเสื้อเขาตอบพร้อมยิ้มอย่างรู้ทัน และพยายามแซะเขาแบบเบาๆ

“ผมชอบงานเธอครับ ผมอยากลงแข่งกับเธอ”

“เธอหมายถึงไกอาเหรอ”ครูเซียลยิ้มให้รีล รอยยิ้มของเธอแฝงความอบอุ่นและเอ็นดูเขา

“ครับอาจารย์รู้ได้ไง”รีลทำหน้าเหวอ

“โธ่ เด็กเอ๊ย เขาลือกันทั้งห้อง ครูก็รู้สิ เธอต้องสอนวาดรูปให้เขาทุกวัน โดยไม่หวังผลตอบแทน”

อิควิน็อกซ์กอดอก พร้อมกับยิ้ม

“น็อกซ์ครับ ผมเจอทั้งไกอาทั้งรีลเลย”เขายิ้มอย่างพึงพอใจเมื่อเจอทั้งสองในสภาพปกติดี และรู้สึกโล่งใจ

“ก็ดีสิครับแล้วจะให้ผมทำอะไรต่อ”น็อกตัวขี้สงสัยถามตลอดเวลา ดูเหมือนเขาจะถนัดปฎิบัติการณ์ตามคำสั่ง

“คุณต้องเริ่มปฎิบัติการณ์แล้วทอรัสคนที่ 12 มาจากมิติคุณเขามีชื่อว่าแพนเธอร่าคุณต้องหาเขาให้พบ”

“ผมจะตามหาเขาครับ”น็อกซ์เสนอตัว

“ยังไม่ต้องหาตอนนี้ครับ…”อิควิน็อกซ์ปฏิเสธ เขาส่งภาพตัวเองทำท่ากอดอกไปยังหัวของน็อกซ์

“ทำไมครับ”น็อกซ์สงสัยว่าทำไมในเมื่อรู้ชื่อแล้วน่าจะตามหาได้ไม่ยาก

“คุณอย่าเดินหมากมั่วซั่วเรากำลังถูกค้นหาอยู่  คุณต้องใช้ทีม ระหว่างนี้เราต้องรอฝ่ายทอรัสลงมือทำอะไรบางอย่างก่อนเพราะฝ่ายเราก็ไม่รู้เหมือนกันว่าพวก 12 คนนั้นเป็นใครและมีใครบ้าง คุณต้องรอการติดต่อจากทีมเราอีกทีแพนเธอร่าเป็นนักวิทยาศาสตร์ผู้คอยพัฒนาเทคโนโลยี เขาทำให้ตัวเองข้ามมิติได้โดยมีข้อจำกัดบางอย่าง”

“แล้วทำไมให้ผมหาครับ”

“ล่าสุดข่าวกรองแจ้งมาว่าเขาอยู่มิติที่ 1 ครับมิติคุณอย่างที่ผมบอก แต่เรายังลงมือทันทีไม่ได้”

“ผมเห็นด้วยครับลงมือมั่วซั่วก็เข้าไปติดกับพวกนั้นพอดี”

“แล้วพวกเราจะลงมือหาแพนเธอร่าเมื่อไรครับ คินอกซ์”

“เมื่อไกอาเริ่มถูกโจมคีหรือมีเรื่องแปลกๆเกิดขึ้นกับเธอนอกเหนือไปจากเรื่องพวกเราและเกียรู้แล้วว่าต้องปกป้องเธอครับ เธอต้องถูกโจมตีก่อน 300 วันนี้ซึ่งการแข่งลีคจะมีในอีก 180 วัน ผมเชื่อว่าพวกนั้นลงมือก่อนแน่”

ส่วนน็อกซ์รู้สึกทนไม่ไหวกับการต้องเรียกอิควินอกซ์ว่าคินอกซ์ เพราะเขาคิดว่ามันเป็นอะไรที่แต๋วมากๆ เขาจึงพยายามเจรจากับอิควิน็อกซ์

“คินอกซ์ครับ”น็อกเรียกอิควินอกซ์

“มีอะไรครับน็อกซ์”

“ผมว่าผมเลิกเรียกคุณว่าคินอกซ์ดีกว่า ผมจั๊กจี้ไงไม่รู้ครับ รู้สึกประหลาดมากๆ”

“ยังไงครับ”

“ผมรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเอ็กโซดัสอย่างนั้นแหละ……”

อิควิน็อกซ์กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ มันมีสีทองอร่ามบุเบาะสีครีม เขาล้มลงไปบนพื้น…..ดังโครม

“จะบ้าเหรอครับเราก็คนๆเดียวกันนั่นแหละ แต่ต่างมิติ แต่ตอนนี้คุณคือคนละคนกับเอ็กโซดัส ภรรยาผมนะ”

“ผมเริ่มสับสนแล้วครับอิควิน็อกซ์ผมเริ่มมีความรู้สึกบางอย่างหลังจากเรียกคุณว่าคินอกซ์”

“……เอ่อ……คุณรู้สึกอะไร”

น็อกซ์ยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์

“ผมชักอยากเอาโซลรวมร่างกับร่างคุณแทนเกียซะแล้วสิ ไม่รู้นะ เราสนิทกันมากกว่าเขา”

“ผมว่าแผนเราเปลี่ยนแปลงได้ตลอดตามความจำเป็นนะ แต่ถ้าคุณรวมกับร่างผมคุณก็ยึดร่างผม แล้วผมก็กลายเป็นโซลเร่ร่อนอยู่ในมิติ 0 หน่ะสิ”

น็อกซ์ถามว่ามีทางไหมที่อิควิน็อกซ์จะเข้าร่างเกีย หรือน็อกซ์เข้าร่างอิควิน็อกซ์ถ้าหากจำเป็น พวกเขาคุยกันเกี่ยวกับวิธี 

“จริงๆผมว่าก็มีนะวิธีแต่มันเสี่ยงและเสียเวลามาก”อิควิน็อกซ์ทำท่าครุ่นคิดอย่างหนัก มือข้างหนึ่งเท้าเอว มือข้างหนึ่งของเขาเสยผมพร้อมกับเอามือมาจ่อไว้ตรงปาก

“ทำยังไงครับ”

“ไว้ผมจะบอกคุณวันหลังนะ” นั่นเป็นคำตอบเดียวของอิควิน็อกซ์

โรงเรียนแซงจูรี่ทอรัสนั้นต่างจากโรงเรียนของฉันตรงที่ โรงเรียนนั้นให้อิสระนักเรียนมาก ว่ากันว่า โรงเรียนเซนต์เฮสเตรีย บลิส เป็นโรงเรียนที่เกิดจากกลุ่มทอรัสที่ตั้งโดยผู้ก่อตั้งเดียวกับโรงเรียนแซงจูรี่ทอรัสทั้งสองแตกคอกันมาเป็นโรงเรียนฉัน แซงจูรี่ทอรัสพูดตรงๆนะเป็นโรงเรียนสำหรับเด็กบ้านมีเงิน หรือมีพ่อแม่อยู่ในสภาทอรัส โดยการสอบเข้าเรียกว่าโหดหินที่สุดไม่มีประนีประนอม จึงเป็นโรงเรียนสำหรับเด็กมีความสามารถพิเศษและรวย แต่เป็นโรงเรียนที่เปิดกว้างทางความคิดมากที่สุดเช่นกันวิธีการสอนและเครื่องไม้เครื่องมือก็ทันสมัยมากอย่างที่รีลใช้เครื่อง ดิเสปคตรา เครื่องมือวาดรูปของเขา วันนี้ฉันนั่งคิดเรื่องนี้ได้ระหว่างทานข้าว ทำไมรีลอยากจะมาแลกเปลี่ยนที่โรงเรียนนี้นะ?ฉันจึงถามเขา อ้อ เขายังไม่ลดละความพยายามเรื่องทีม อีตารีลโซ คลีน ท่าทางจะดื้อพอๆกับฉัน

ทำไมผมถึงมานี่นะเหรอเขาเคี้ยวเผือกทอดกร้วมๆอย่างเอร็ดอร่อยหน้าตาดูมีความสุขดูท่าทางเขาจะหิวมากราวกับคนไปออกรบแล้วไม่ได้กินอะไรมาหลายวัน

เพื่อรักษาเกรดสี่จุดศูนย์ศูนย์เทอมหน้าผมลงวิชาวิทยาศาสตร์ ฟิสิกส์ เคมีชีววิทยา…..โรงเรียนคุณเด่นด้านนี้ โรงเรียนผมเด่นด้านการทหารมากกว่า

เดี๋ยวนะรีลเรียนสายวาดต้องเรียนพวกนี้ด้วยเหรอ แล้ววาดรูปเกี่ยวอะไรกับการทหารฉันพูด แทบไม่เชื่อสายตาตนเองว่าคนจะยัดเผือกเข้าไปในปากได้เยอะขนาดรีล อีตานี่ต้องเปลี่ยนชื่อเป็น รีล โน คลีน แล้ว…

เปล่าครับ รร.เราเด่นด้านการทหาร ใครจะลงวิชาไหนก็ได้ และการวาดรูปเกี่ยวกับการวางแผนการรบ การสร้างซิมูเลชันหรือโลกเสมือนและการออกแบบโลกของเรารีลตอบอย่างภูมิใจพร้อมเคี้ยวเผือกทอดไปด้วยแก้มสีชมพูของเขาผลิบานออกตามปริมาตรเผือกทอดด้านใน และเขาถามฉันว่า…

ที่เหลือติดจานคุณนั่นตับหมูหรือเปล่า ผมขอนะ?”

ได้สิคะ…..

ฉันทำหน้าเหวอไปแปดโลก คนบ้าอะไรขอกินของเหลือจากคนไม่รู้จักดีพอนะ ให้ตายสิ ฉันไม่ชอบกินเลยทิ้งไว้ อีตาโซคลีนขอกินเฉยเลย ฉันคิดในใจ ไม่กลัวติดโรคอะไรรึไง ถ้าฉันเป็นผีกระสือในตำนาน ป่านนี้นายกลายเป็นกระหังไปแล้ว

ผมเตรียมบทเรียนทั้งคืนและตอนเช้าเลยไม่ได้กินข้าวเช้าและผมชื่อรีล โซล คีนเรียกรีลดีกว่ามากเขายังคงเคี้ยวหมับๆจากลีลาลูกสิงโตกลายเป็นลูกแมวโหยหิว ดูน่าสงสารปนน่าหมั่นไส้ยิ่งนัก ฉันไม่ชอบเลยพวกเด็กรวยๆที่บ้านตามใจซื้อโน่นซื้อนี่ให้แบบนี้ ราคาตั้งเท่าบ้านเชียวนะ เพราะบ้านฉันไม่ค่อยมีเงินเหมือนเขามั้ง ฉันเลยอิจฉาในใจจนกลายเป็นหมั่นไส้ ฉันไม่รู้ว่าเขาถูกเลี้ยงมาแบบไหน แต่ก็นะกินอย่างไร้มารยาทแบบนี้ …..นึกไม่ออกเลยที่บ้านเป็นไง

ถ้าฉันจะเรียกคุณโซคลีนล่ะฉันแกล้งแซะ

ถ้าคุณไม่เรียกผมว่ารีล ผมจะเรียกคุณยัยแว่นดื้อแพ่งสมองทึบ และไม่สอนวาดรูปคุณฟรีๆนะ เลดี้ คุณต้องมีความมั่นใจในตัวเองมากกว่านี้ นะ ซอรี่เขายิ้มให้ฉันตอนที่เขาพูดว่าซอรี่ รอยยิ้มราวกับแสงอาทิตย์ยามเช้าที่มีกลื่นไอดินจางๆมันดูอบอุ่นมาก นัยน์ตาเป็นประกายสุกสว่าง ชักเข้าใจความรู้สึกของคนที่หลงใหลอีตานี่ซะแล้วแต่อย่าหวังว่าจะคล้อยตามหละ

และอันที่จริงเขาก็รู้ด้วยว่าที่จริงฉันก็อยากเรียนวาดรูปเพิ่มแต่ไม่มีเงิน ลำพังทำงานพิเศษวาดเล็กๆน้อยๆหารายได้มาโปะหนี้ที่บ้านต่างๆก็มากพอแล้ว ที่ตอนแรกปฏิเสธไปหนะก็แค่ไม่อยากเอาตัวไปพัวพันเรื่องนั้นให้ประสาทกินอีก แต่สองวันมาแล้วเสียงนั่นก็เพลาไปมากฉันคิดว่าคงมีชีวิตปกติได้แล้ว ใจฉันจึงเย็นลงมากทันใดนั้นเมื่อรีลกินเผือกทอดเสร็จ เขาก็โน้มตัวมาทางฉัน

“เอาล่ะ ผมจะแสดงให้เห็นว่าทำไมผมถึงสอนคุณได้”เขาดีดนิ้วดังเป๊าะ

เขาใช้นิ้ววาดบนเครื่องดิสเปคตรา  พร้อมชี้สิ่งที่ฉันยังขาด

“คุณขาดพื้นฐานอย่างใหญ่หลวงเลยไกอา เพราะคุณฝึกวาดรูปเอง ลายเส้นคุณดูหลากหลาย เป็นข้อดี แต่ที่ผมชอบ….คือ ความอ่อนช้อยในลายเส้นคุณ ผมจะตั้งสโลแกนให้คุณว่า ไกอา ลายเส้นสุดฟ้า ลีลาสุดเทพ”

พาร์ทแรกฉันพอเข้าใจอยู่ ใช่ฉันขาดพื้นฐานจริงๆ แต่ไอ้พาร์ทสองนี่ทำฉันเข่าทรุด

“ ..ไม่นะรีล ฉันไม่เอาฉายานี้”ฉันเอามือปิดหน้าอย่างอาย

“ผมจะแพร่ฉายานี้ในห้องเรียน และจะเรียกคุณว่ายัยแว่นสมองทึบตลอดไป และถ้าผมทำ เพื่อนๆก็จะทำตามผม”

ตายละ อีตาบ้ารีลโซคลีน ร้ายกาจกว่าที่คิดจริงๆ เขาขู่ฉันหรือนี่ เขาจะทำจริงๆไหมนะ

ฉันถอนหายใจเฮ้อ เฮือกใหญ่ๆ

“…..ก็ได้……ฉันจะเรียนวาดรูปกับคุณแต่ฉันไม่ชอบการแข่งจริงๆคงลงไม่ได้นะ ทำไมคุณไม่หาสมาชิกในทีมคนอื่น

อย่าบอกใครล่ะ ผมมักจะฝันถึงเหตุการณ์ในอนาคตแล้วมันจะเกิดขึ้นจริง มีอะไรบางอย่างบอกผมว่าคุณกับผมเราต้องอยู่ทีมเดียวกัน

รีล ฉันไม่ชอบความกดดันนะฉันกลัวคุณแพ้เพราะฉันมากกว่า ฉันขอเอาไปคิดดูก่อนแล้วกันฉันตอบแบบปัดๆเขาไป จริงๆฉันไม่มั่นใจเลยว่าจะร่วมทีมกับเขาแล้วชนะแม้เขาเป็นแชมป์ แต่ศักยภาพในการทำงานเป็นทีมของฉันเข้าใกล้ศูนย์ และหวังว่าเขาจะไม่มาทวงถามคำตอบนั้นอีก ในความคิดฉัน พวกภาพเหล่านั้นที่ฉันเห็นยังคงติดตา อันที่จริงฉันไม่อยากเกี่ยวข้องกับเขาเท่าที่ทำได้ รีลบอกว่าเขาจะคิดโปรแกรมการฝึกให้ฉัน และตั้งชื่อทีมว่า…..

“ไกอา โซ รีล” ดีไหมครับ มีชื่อผมกับคุณ

“ทำไมคุณให้ชื่อฉันขึ้นก่อน” ฉันถามเพราะสงสัยจริงๆ

“มันมีความหมายถึงดวงดาว ชื่อคุณเป็นชื่อดาว ไกอาโซรีล ดาวมีจริง เราทุกคนถึงอยู่ที่นี่ไงครับ”

ดมกว่าที่คิดแฮะ รีล โซล คีน…..นายนี่ไม่ธรรมดาอย่างที่ฉันคิดไว้เลย

“ฉันอยากได้ชื่อทีมว่าโคโรน็อกซ์มากกว่า ถ้าลงแข่งนะ แต่ฉันไม่ลงแข่ง”

รีลทำหน้าสงสัย ปนหน้าเสีย ตอนฉันบอกยังไงก็ไม่ลงแข่ง ให้ตายสิ ถ้าลงแข่งแล้วเกิดตายแล้วพ่อแม่ฉันจะทำยังไงเล่า คิ้วคันศรของเขาขมวดจนจะเป็นปมอยู่แล้ว

“โคโรน็อก เกิดจากดาวไกอา พุงชนพระอาทิตย์ด้วยความเร็วสูงกว่าแสงจนโซลทุกสรรพสิ่งกลืนเข้าไปในดวงอาทิตย์กลายเป็นดาวสีขาวสวยงาม แหล่งกำเนิดชีวิตใหม่”

“ทำไมคุณใช้ชื่อนี้หละครับ”

“การรับเคราะห์แทนกัน ทั้งพระอาทิตย์และดาวไกอา ต่างรับเคราะห์แทนกัน พระอาทิตย์ถูกชน เพื่อให้ไกอากำเนิดใหม่ ไกอาพุ่งชนพระอาทิตย์เสียสละสิ่งมีชีวิตบนดาวตัวเองทั้งหมดจนเหลือเพียงโซล”ฉันอธิบายให้เขาฟัง เขาดูไม่เข้าใจอีก

“ช่างน่าเศร้านะครับ ถ้าเป็นผมหละก็…..”รีลครุ่นคิดซักพัก

“คุณจะ….ทำไมคะ

“ผมจะเป็นฝ่ายเสียสละเพียงคนเดียว วาดดาวโคโรน็อกซ์ขึ้นมาและพยายามหาทางสร้างชีวิตให้มันด้วยตนเองแม้จะต้องแลกด้วยชีวิตทั้งหมดของผม ผมสร้างชีวิตได้ด้วยการวาด….ผมไม่ชอบดาวโคโรน็อกซ์เลย และผมจะใช้ชื่อว่า ไกอา โซ รีล เพราะผมเห็นคุณอยู่ตรงหน้า ผมสูดอากาศของดาวไกอา ไม่ใช่ดาวโคโรน็อกซ์” หมอนี่เห็นแย้งกันฉันตลอดเลยจริงๆ แล้วจะร่วมทีมกันได้ยังไงนะ ตาบ้า !!