วันนี้เป็นวันสบายๆของฉัน เพราะรีลมาสาย ช่วงเช้าฉันเลยไม่ต้องเรียนวาดรูปกับเขา บรรยากาศห้องมีลมอุ่นๆแผ่วเบาเข้ามา พร้อมกับแสงอาทิตย์ที่สาดส่องเข้ามาเป็นลำระยิบระยับ กระทบกับใบไม้เป็นประกายสวยงาม

 

วันนี้อีกเช่นกันที่ตานั่นใส่เสื้อยืดลายที่ทำให้ฉันอายพวงหน้าแดงก่ำ…….ทำไมตาโซคลีนชอบใส่เสื้อลายตัวอักษรจังนะ ฉันมองอกตัวเองที่ใส่เสื้อลายโลโกสันติภาพแล้วมีพันธุ์ไม้ต่างๆขึ้นบนโลโก เป็นเสื้อที่เชยมากแต่ถูกใจฉัน อีตานั่นซึ่งใส่เสื้อเขียนว่า

เขาทำเท่แทนตัวแอลด้วยเครื่องหมายไปป์ ตรงไปป์มีหยดน้ำตางอกเป็นต้นกล้าและรูปดาวหยินหยางด้านบนวาดเป็นกราฟิค ฉันเลยอ๋อว่า นายนี่มีความสามารถด้านนี้ เขาออกแบบเสื้อยืดเองทุกตัว

 

ซักพักอีตารีล โซสะอาด เขาตรงปรี่มาที่ฉันด้วยลีลาลูกเสือ(สำรอง)ดังเดิม เพื่อนๆต่างมองอ้าปากค้าง เพื่อนผู้หญิงกระฟัดกระเฟียดราวกับฉันกินเขาเข้าไปทั้งตัวแบบหนูน้อยหมวกแดงกับหมาป่าอย่างนั้นแหละ ให้ตายสิ ไม่ชอบบรรยากาศแบบนี้เลย ฉันยังไม่ได้ทำอะไรเลย แล้วอีตานี่ก็ไม่ได้อยู่ในเสปคฉันด้วย เขาดูเจ้าชู้ยังไงไม่รู้สิ แต่ฉันปวดหัวกับไอ้ลายเสื้อเขาจริงๆมันดูเป็นคู่รักแต่งงานมากกว่าทีม

 

ซักพักอีตารีลก็เดินมาพร้อมกับยื่นถุงสีน้ำตาลเรียบๆมาให้ฉัน ด้านในเป็นเสื้อสีขาว ฉันลองเปิดดูมันเป็นเสื้อลายเดียวกันกับที่เขาใส่…..

เพื่อนๆครับไกอาตอบตกลงเข้าทีมผมแล้วนะ อ่ะไกอานี่เสื้อทีมเขายิ้มแฉ่งโชว์ฟันขาวสวย ฉันคิดพร้อมหรี่ตา มองเสื้อคู่อีกที ของเขาเป็นสีดำ นายรีลแต่งตัวมีคอนเซปต์คุมโทนตลอด ที่นายทำจะพยายามทำให้ฉันรู้สึกเหมือนนางงามที่ได้มงกุฏหรือไง!เพื่อนๆตาร้อนจนจะไหม้แล้ว

 

ว่าแต่…….ดะ……เดี๋ยวนะ ฉันไปตอบตกลงนายตอนไหนมิทราบ……แล้วไหนจะไอ้เสื้อคู่บ้าบอคอแตกนี่ อ้าก!! ฉันคิดในใจ พลางสะอึกเอาลมก้อนใหญ่เข้าไปอย่างทุลักทุเล ฉันจะโดนเพื่อนสาวๆรุมทึ้งไหมนะ หรือนี่เป็นมุขเล่ห์กลของรีลในการบังคับให้ฉันเข้าร่วมทีม อีตาโซสะอาดปราศจากความเนียน

 

ซักพักก็มีเสียงโวยขึ้นมา ……

เดี๋ยวสิ รีล ฉันบอกนายแล้วนี่ว่าฉันอยากแข่งรายการนี้ โดยร่วมทีมเดียวกับนายเสียงชิโดนักเรียนแลกเปลี่ยนแซงจูรี่ทอรัสอีกคน ดังมาจากด้านหลังรีลโซลคีน เขาเป็นเด็กผู้ชายร่างท้วม อ้วนตัน ดูเนิร์ด ผมสีบลอนด์จางๆ นัยน์ตาดูโกรธขึ้ง

ชิโด การแข่งขันมันต้องวิ่งทั่วทั้งสนาม สนามก็ใหญ่ นายมันฉลาดมากก็จริง แต่วาดรูปไม่เก่ง และ อ้วนด้วยเข้าใจมั้ย ไป๊ ๆ ชิ่ว

รีล นายใจร้ายจังเลยนะ ทำดีเฉพาะเพื่อนสาวหรือไง แล้วอ้วนมันผิดมากหรือไงฉันคิด

ฉันพริ้วนะไม่เชื่อนายลองสิชิโดท้ารีล

ซักพักรีลถีบเขาจริงๆแต่ไม่โดน ชิโดอ้อมมาด้านหลังเขาอย่างเร็ว ปราดเดียว ชิโดถีบรีลคว่ำ ฉันรู้สึกดีมากณ.จุดนี้

จำไม่ได้เหรอรีล ตอนเราสูงพอกัน รูปร่างพอกัน ฉันเป็นแชมป์เทกวนโดไปแล้วนายไม่เคยสู้ชนะฉันเลย แม้ตอนเข้าค่ายลูกเสือ นายยังกลัวผีเกาะฉันงกๆ ไอ้อ่อนรีลเอ๊ย รอฉันลดน้ำหนักก่อนเถอะชิโดแสยะยิ้ม

พวกเขาเถียงกันโวยวายสักพักราวตลาดสด เพื่อนๆก็สนใจ และพบว่ารีลได้ 4.00 ก็จริงแต่ชิโดเป็นนักเรียนทุนพิเศษ เขาได้ที่หนึ่งทุกเทอม เขาได้เกรด 4.00+ มีประจุ จึงแซงรีลไปอย่างเฉียดฉิว อีตารีลแพ้ชิโดเกือบทุกวิชายกเว้นวิชาวาด และอีตานี่เล่นลงหลบวิชาเรียนที่ต้องเรียนกับชิโด เขาไม่ถนัดวิชาคณิต วิทย์ เพราะลงวิชาวาดมาตลอดแต่ดันไปพนันแข่งกับชิโดไว้ว่าถ้าใครได้ 4.00 วิชาวิทยาศาสตร์ทั้งหมดคนนั้นต้องเป็นติวเตอร์สอนวิชาที่ไม่ถนัดให้ฟรีๆสองคนนี้จึงมาแลกเปลี่ยนที่โรงเรียนฉันที่มีชื่อด้านนี้ พอเถียงกันมากๆเข้า….. 

รีลไม่พูดไม่จา เขาหยิบดิสเปคตรามาแล้วใช้นิ้วปาดๆ2-3วิ แล้วทำสัญลักษณ์มือเป็นรูปตัว Z และ ตัว X ตามลำดับ พร้อมกับวาดมือเป็นรูปวงกลมในอากาศ มันปรากฏเป็นเส้นเรืองแสงสีฟ้ามีเกล็ดเรืองแสงเล็กๆกระจายทั่ว แล้วเขาก็ตะโกนเรียกโซลออกมาจากดวงดาว

 

ดรอว์ เมอร์มานอยด์!!!!!!!!”

 

ชิโดหน้าซีดเผือดพร้อมตะโกนว่า

เจ้าบ้ารีล!!!!!ครูสั่งห้ามดรอว์มอนสเตอร์ออกมาในโรงเรียน!!!!!!”

ซักพักน้ำจากไหนไม่รู้ไหลบ่าท่วมอาคารเรียนชั้นหนึ่งเลยมายังชั้นสอง โดยแอเรียของน้ำถูกกักไว้เท่ากับบริเวณของอาคาร

เพื่อนๆแตกตื่นเสียงเซ็งแช่ในห้อง ทุกคนต่างวิ่งหนี และคนชั้นล่างว่ายหนีออกไปนอกอาคาร น้ำท่วมขึ้นมาชั้นสองระดับเอว

“ชิโด นั่นไม่ได้เรียกว่ามอนสเตอร์ เราเรียกเขาว่าโซล เขาเป็นผู้ที่อาศัยในดวงดาวต่างๆที่ฉันดึงพลังงานส่วนหนึ่งเขามา” รีลอธิบาลด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นพร้อมทั้งหอบแฮ่กๆ การดึงโซลมายังที่แบบนี้พร้อมทั้งโซลชั้นสูงอย่างเมอมานอยด์คงทำให้เขาเหนื่อยมาก

ฉันเพิ่งรู้ว่าการใช้คำสั่งดรอว์ ด้วยดิเสปคตรา และทำท่าร่ายด้วยสัญลักษณ์มือบางอย่าง โซลจะออกมาจากโฮโลแกรมจริงๆโดยดึงพลังงานโซลจากดวงดาวและนี่คือสิ่งที่เราจะแข่งขันกันในสนามแข่งด้วย เมื่อใช้ท่าร่ายครั้งที่สองจะเป็นการเก็บโซลเข้าไปในเครื่องดิเสปคตราตามความจุโซลของฮาร์ดไดร์ฟนั้น อ้อ บางทีทอรัสชอบใช้ศัพท์เก่าน่ะ ซึ่งความจุของฮาร์ดไดร์ฟของดิเสปคตรานั้นเยอะมากโดยเฉพาะรุ่นของรีลเขามีตัวท็อปที่มีความจุสูงสุดและกันน้ำ กันกระแทก ซึ่งติดตั้งอุปกรณ์บางอย่างให้เก็บรูปหรือโซลที่เคยวาดไว้ได้ ถ้าจะใช้งานก็แค่สั่งดรอว์ แต่อีตาบ้ารีลนำมาใช้ในโรงเรียนจนน้ำท่วมโรงเรียนไปถึงชั้นสองถึงเอวฉัน  เขาดรอว์เมอร์มานอยด์ เงือกดรอยด์โซลชั้นสูงที่มีความสามารถในการเรียกน้ำ

ชิโดถามรีล “นี่รีล นายโกรธฉันขนาดดรอว์โซลเลยเหรอ”

“เปล่าฉันเห็นมอนสเตอร์จริงๆที่ไม่ใช่โซล”………เขาทำหน้าเหวอ อ้าปากหวอ แล้วพูดต่อ

“นายรู้ได้ไงว่าไม่ใช่โซล”ชิโดถาม

“ฉันดรอว์เก็บไม่ได้ ถ้าฉันเก็บได้แปลว่าเป็นโซล ชิโด ไกอา มันไต่จากชั้นบนที่เราอยู่ลงไปชั้นล่าง”รีลสีหน้าหวาดหวั่นสุดๆ

ฉันอาจจะลืมบอกคุณไปโซลคือจิตวิญญาณชนิดหนึ่งที่เมื่อตายแล้วจะกลับสู่ดวงดาวน่ะ มีรูปร่างและความสามารถแตกต่างกันไปตามจินตนาการผู้ดรอว์

“รูปร่างมันเป็นไงหละคะ” ฉันถาม

“เหมือน ปลาหมีกจักรกลตัวเท่าคน มีสี่ขา ไม่มีหัว ผมเลยเรียกน้ำมาพยายามจะขังมันไว้ในชั้นล่าง”เขาตอบ ทำสีหน้าอึ้งกับสิ่งที่เห็น

“บ้าสิถ้ามันอยู่ในอากาศได้คุณจะขังมันไว้ในน้ำได้ไง”ฉันทำหน้าเหมือนมีเควสชันมาร์คอยู่บนหน้า

“ผมจะเรียกอีกโซลมาแช่แข็งน้ำไว้”เขาตอบ

“เพื่อนๆที่อยู่ชั้นล่างไม่ตายกันหมดเหรอถ้าทำวิธีนั้น”ชิโดถาม

“ไม่ครับเมอร์มานอยด์จะรู้ตำแหน่งสิ่งมีชีวิตที่อยู่ในน้ำและเราสามารถสั่งแช่แข็งเฉพาะจุดและเขาสามารถใส่อ็อกซิเจนในน้ำทำสภาพเหมือนอากาศให้คนหายใจได้”เขาบอกพร้อมกับบอกว่าความสามารถเขาตอนนี้สามารถดรอว์พร้อมกันได้สองโซลเท่านั้น เขาต้องเก็บโซลเข้าดิเสปคตราถ้าต้องการดรอว์เพิ่มและถ้าดรอว์พอยท์หมด ก็ไม่สามารถดรอว์โซลได้อีก ดรอว์พอยท์จะขึ้นเมื่อบรรจุเป็นทหารหรือเสปคทรัลยูนิทชั้นสูงขึ้นๆไป โซลแต่ละโซลใช้ดรอว์พอยท์ไม่เท่ากัน

“บอกรีลว่า……..มันยังไม่ตาย มันแค่ข้ามมิติมา”อิควินอกซ์บอกฉันให้บอกกับรีลและชิโด

“มันยังไม่ตาย มันข้ามมิติมา”ฉันพูดด้วยน้ำเสียงงงๆพอๆกับสองคนนั้น ไม่รู้ทำไมคราวนี้ฉันถึงเชื่ออิควินอกซ์

รีลและชิโดตกใจ “ไกอารู้ได้ไงว่า……มันข้ามมิติ”

“มะ…มีมิติอยู่จริงๆเหรอ” ชิโดถาม

“มีอยู่จริงๆมันเหมือนกับ การที่คุณเลือกทางเลือกแตกต่างกันออกไปในแต่ละมิติ ส่งผลให้เกิดตัวตนในมิตินั้นขึ้นมา นั่นมันคือฝ่ายทอรัสบางคนที่สามารถข้ามไปมาระหว่างมิติได้…………..”เดี๋ยวนะทำไมฉันพูดจาเหมือนอิควินอกซ์เลย

“เขาเรียกการซิงค์ครับ ผมร่ายโซลซิงค์ ทำให้ผมสามารถควบคุมร่างกายคุณได้ ทำได้เฉพาะเวลาผมอยู่มิติเดียวกับคุณเท่านั้น” อิควินอกซ์อธิบายกับฉันในหัว

ฉันที่มีอิควินอกซ์ซิงค์….หรือสิงกันแน่….พูดต่อไป

“ตัวพวกคุณมีหลายมิติ แต่ละมิติเวลาต่างกัน  1 วันในโลกเราอาจจะเท่ากับ 1 ปีในอีกโลก พวกเราแต่ละคนที่เกิดเป็นคนเดียวกันแต่ต่างมิติเรียกว่าโซลทีม ส่วนคนที่เคยเกิดเป็นคนเดียวกันแต่ต้องพรากจากกันเรียกโซลเมท ไอ้ตัวนั้นมันมาสอดแนมเรื่องพวกเราในมิตินี้  ทอรัสหนะก็แค่แช่แข็งโลกแต่พัฒนาเทคโนโลยีของตัวเองอยู่ดี เพื่อที่จะรบกับฝั่งเซราฟิม……”

“เฮ้ย ไกอาคุณรู้เรื่องพวกนี้ได้ยังไง”รีลตกใจอ้าปากค้างเห็นฟันขาวสวยของเขาเรียงตัวกัน ขนาดทำท่าอ้าปากอีตาบ้ายังดูดี นายคงเป็นเด็กบ้านรวยที่ไม่รู้อะไรเลยนอกจากการวาดสินะ

“รีล……. เมื่อวาน คุณโดนแม่ด่า เรื่องลืมกางเกงในไว้ในเครื่องซักผ้า” รีลสะดุ้งโหยง

“ชิโด เมื่อวาน คุณกินมะเขือเทศสลัด คุณกำลังจะลดความอ้วน” ชิโดอ้าปากหวอ

ฉันรู้เนื่องจากพลังหยั่งรู้อิควิน็อกซ์ ถ้าเป็นเรื่องที่เคยเกิดขึ้นไม่นานเขาจะดูออก สองคนนั้นทำตาโตค้างไว้ โดยเฉพาะอีตารีล ดูจะอยู่ไม่สุขทีเดียว ที่ฉันรู้ข้อมูลพวกนี้  ตลกดี แต่ฉันไม่รู้เลยว่า ความวุ่ยวายกำลังจะมาเยือนชีวิตฉัน!!!!

ที่ห้องพักครู อาจารย์เซียลยิ้มให้พวกเราพร้อมเดินไปเดินมาและมองหน้าพวกเราทั้งสามและพูดว่า

พวกเธอรู้มั้ยจ้ะว่าทำอะไรลงไป”

รีลเล่าเรื่องชิโดถีบเขาคว่ำหน้าหันไปทางระเบียง จนเจอมอนสเตอร์ที่เขาเห็นให้อาจารย์เซียลฟังเขาเล่าว่ามอนสเตอร์ไต่ลงไปชั้นล่างเขาเห็นจากช่องบันไดและระเบียงและเรื่องที่เขาจำเป็นต้องดรอว์โซลในโรงเรียน เขาเล่าอย่างตั้งใจและจริงจัง และบอกว่า

“ผมผิดเองครับ!!!ไกอากับชิโดไม่ผิด” รีลทำหน้าจ๋อย เหมือนแมวหงอ เขากล่าวกับอาจารย์เซียลแบบนั้นในขณะที่เขาคงจะรู้สึกผิดจริงๆอย่างที่เขาพูด เพราะไม่เคยเห็นเขาทำท่ากำมือ แนบลำตัว ก้มหัวแบบนี้มาก่อน

“ยังไงก็ตาม พวกเธอก็ผิดที่ไม่ห้ามปรามกันหรือตักเตือนกันดีๆ เธอรู้มั้ยชั้นล่างมีนักเรียนกี่คน อุปกรณ์การเรียนต่างๆอีก ถ้าเธอทำพลาดหละก็มันหมายถึงชีวิตของนักเรียนหลายคน”

“มันเกิดขึ้นเร็วมากค่ะอาจารย์ พวกหนูไม่ทันตั้งตัวเลย”

“ครับอาจารย์ผมรู้ตัวอีกทีรีลก็ดรอว์โซลไปแล้ว”

“อาจารย์ถือว่าพวกเธอผิดทั้งสามคน รีล เธอผิดที่ไม่รอบคอบ ชิโด เธอผิดที่ไปถีบรีล ถ้ามีเรื่องชกต่อยกันพวกเธอก็โดนอยู่ดี ไกอา เธอผิดที่ไม่มั่นใจในตนเองไม่ตัดสินใจสักทีว่าจะลงแข่งหรือไม่ ทำให้เป็นต้นเหตุที่ทำให้สองคนนี้ต้องทะเลาะกัน พวกเธอต้องถูกพักการเรียนทั้งหมด 1 เทอม หรือ 4 เดือน ครูจะสั่งระงับบัญชีธนาคารพวกเธอและเอาเงินทั้งหมดมาเป็นเงินกองกลาง ซ่อมแซมโรงเรียนที่เสียหาย ระหว่างนี้พวกเธอจะได้รับเงินในการดำเนินชีวิตส่วนหนึ่ง และเธอต้องย้ายจากบ้านมาอาศัยในโรงเรียนในส่วนหอพักในพิเศษเพื่อบำเพ็ญประโยชน์ และเธอต้องหาเงินเพื่อไปแข่งขันและซ่อมโรงเรียนเพิ่มเติม และใช้เวลา 4 เดือนนี้ในการเก็บตัวฝึกซ้อมในการแข่งขันที่จะมีในอีก 6 เดือนข้างหน้า”

“หนูผิดด้วยค่ะ หนูเห็นทุกอย่างแต่ห้ามพวกเขาไม่ทัน” เสียงปริซึมดังมาจากไกลๆ เธอเล่าให้อาจารย์เซียลฟังว่าวันนั้นเธออยู่นอกระเบียง เห็นเหตุการณ์ทุกอย่างทั้งเห็นรีลทะเลาะกับชิโดและเห็นมอนสเตอร์ด้วย

“ปริซึมเธอไม่ได้ผิดตรงๆนะ” ไกอาบอก

“ชิโดฉันอยากอยู่ทีมเดียวกับเธอ เธอเลิกแย่งรีลจากไกอาเถอะ อาจารย์คะ หนูอยากร่วมช่วยเหลือพวกเขาด้วย”

ปริซึมนั้นเป็นสาวเท่ เธอป็อบปูลาร์มากในห้อง ต่างจากฉันทุกอย่าง มั่นใจในตัวเอง ทำอะไรมีเป้าหมาย ผมเธอย้อมสีชมพู มีสีม่วงแซม สีดั้งเดิมผมเธอคือสีน้ำตาลออกเขียว ดวงตาเธอคมและเธอมักจะแต่งหน้าบางๆมาโรงเรียนตลอด คือโรงเรียนเราไม่ได้ห้ามเรื่องแต่งหน้า

“เอาหละ พวกเธออย่าคิดว่านี่เป็นการลงโทษจากครู แต่เป็นการฝึกฝน ตลอด 4 เดือน ครูจะดูแลเธอแทนผู้ปกครอง วันนี้พวกเธอกลับบ้านไปเก็บของจำเป็นซะ แล้วมาอยู่หอพักในพิเศษ”

ในวันที่เข้าพักหอในพิเศษ

หอพักในพิเศษเหรอ……ให้ตายสิ ตอนแรกที่ฉันได้ยิน ฉันนึกว่ามันจะเป็นหอพักแบบหรูหราพิเศษ มีน้ำอุ่นให้อาบ มีเตียงนุ่มๆให้นอน เราต้องเดินทางด้วยรถของโรงเรียนแล้วขี่จักรยานเสือภูเขาเข้ามากันเพราะมันเป็นโซนป่าด้านในโรงเรียนที่ยังไม่ได้รับการก่อสร้าง เป็นภูมิประเทศแบบภูเขาร้อนชื้นสับกับดงหญ้า แต่พอเข้าไป ชั้นแรก เป็นห้องรับแขกรวม มีทีวีเก่าๆรุ่นปู่ย่าตาทวดเครื่องนึง และห้องครัวเก่าๆสนิมเกาะเขรอะ ชั้นสองมันเป็นบ้านหลังเล็กๆที่ซอยเป็นห้องเท่าๆกันมีสี่ห้อง แต่ละห้องไม่มีกำแพงมีแค่พาร์ติชันกั้นไว้เท่านั้น และ…เอ่อไม่มีเฟอร์นิเจอร์ มีห้องน้ำเล็กๆห้องเดียว โถส้วมแบบส้วมซึมและถังน้ำกับก็อกและขัน……..ฉันนึกในใจว่านี่เราอยู่ยุคไหนกันเนี่ย ปี 2254 ยังมีห้องน้ำโบราณในบ้านเล้าไก่ขนาดนี้อีกเหรอ  แถมมันยังดูเหมือนบ้านในหนังผีมากกว่า บ้านทั้งหลังหยากไย่จับตรึม อบอวลไปด้วยบรรยากาศแปลกๆ แต่ดีที่มันมีสวนและมีเก้าอี้ในสวนให้นั่ง เก้าอี้พลาสติคเก่าๆมีคราบและโต๊ะไม้แบบขาเป็นเหล็กดัดสีดำ

“ทำไมห้องนอนชั้นสองไม่มีกำแพงห้องเลย อย่างนี้ก็ไม่มีความเป็นส่วนตัวสิ เฟอร์ก็ไม่มี”ปริซึมกล่าว

“อะไรกันเนี่ย เราต้องมาอยู่ที่แบบนี้จริงเหรอ”รีลทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ เขาบิดเท้าไปมาบนพื้นแก้ขัด นี่นายยังเป็นลูกเสือสำรองอยู่สินะ ไม่เลื่อนเป็นสามัญสักที คิดซะสิว่าไปเข้าค่าย อย่างน้อยก็สบายกว่าค่ายลูกเสือนอนเตนท์หละนะ ตาบ้านี่งอแงอย่างกับเด็กๆ โถๆๆอีตาบ้านรวย

“อย่าเรื่องมากน่า นี่เป็นโอกาสในการฝึกซ้อมนะ” ดูเหมือนชิโดจะอารมณ์ดีเพราะเรื่องทีมได้รับการแก้ไข จะว่าไปเขาคงเห็นแล้วว่าปริซึมวาดรูปสวย และแน่นอนสวยด้วย…..

“ก่อนอื่นเราต้องทำความสะอาด”ฉันเสนอ

“เริ่มจากตรงไหนดีหละ มันเน่าไปหมดเลย”รีลยังคงทำหน้าแมวหงอ

“เริ่มจากนายนั่นแหละไปทำความสะอาดบ้านทั้งหลังเลยรีล นายเป็นตัวต้นเรื่องต้องเจองานหนักสุด ปริซึมไปซื้อเฟอร์ราคาถูกกับฉัน เธอดูมีสไตล์น่าจะเลือกของเก่ง ส่วนไกอาเธอช่วยไปซื้ออุปกรณ์ทำอาหารสำหรับเย็นนี้ให้พวกเราทีนะ”ชิโดสั่ง

“หาาาาาาาา ฉันคนเดียวเนี่ยนะ….!!!!ชิโดนายจะบ้าเหรอ” รีลทำท่ากระฟัดกระเฟียด

“อย่าให้ฉันถีบนายคว่ำอีกรอบนะ หรือจะโดน”ชิโดขู่ฟ่อๆยกขาขึ้นเตรียมถีบเหมือนแมวตั้งท่าจะกัดกัน สงสัยจริงว่าอีตาสองคนนี้มาสนิทกันได้ยังไงนะ

จู่ๆอาจารย์เซียลก็โผล่มา ! ชิโดกับรีลรีบทำตัวปกติ

“เย้ย….!!อาจารย์คับ มีอะไรเหรอคับพวกผมกำลังจะช่วยกันบูรณะบ้าน”รีลทักอาจารย์แบบเกรงๆและตกใจที่จู่ๆอาจารย์ก็โผล่มา

“ไม่มีอะไรแค่จะมาบอกว่าครูอยู่บ้านข้างๆนี่ เธอมีอะไรด่วนมาเรียกครูได้ อ้อ ครูชอบให้เรียกว่าครูมากกว่าอาจารย์นะ”

พวกเราแวะไปบ้านครูเซียล ครูอยู่บ้านซอมซ่อไม่ต่างจากพวกเราเลย การที่เห็นแบบนี้ทำให้ฉันนับถือครูเซียลมากยิ่งขึ้น การลงโทษของเธอจะว่าไปก็ไม่ได้เลวร้ายอะไร เป็นการเปลี่ยนบรรยากาศ อีกอย่างพักหลังๆฉันเบื่อการเรียนเหลือเกิน อยากวาดรูปมากกว่านี่เป็นโอกาสที่ดี น่าสงสัยว่าหอพักในพิเศษนี่มันจะมีอะไรลึกลับอยู่ในนี้ไหมนะ เพราะมันอยู่ในเขตต้องห้าม คือ ถ้าไม่ได้รับคำอนุญาติ ห้ามนักเรียนเข้าไปหนะ…..

ว่าแต่ปลาหมึกจักรกลที่รีลเห็นมันตัวเดียวกับที่ฉันเห็นในนิมิตไหมนะ