“อะไรฟะชิโด…” ฉันเห็นรีลทำหน้าเซ็ง ราวกับถูกขัดจังหวะอย่างแรง

“พวกนายเข้าไปเช็คเรทติ้งใน Helios บ้างนะ สุดยอดอะ พวกนายดังแล้ว ยอดวิวเกิน 3 แสนแล้วนะคลิปแรกโพสต์ไปสองวันเอง เดี๋ยวปล่อย MV ไปคงจะดังยิ่งกว่านี้ นายจะเป็นดาวของจริงกันแล้ว”

“ฉันจะคอยตอบคอมเมนต์เอง เผื่อมีเกรียน”รีลอาสา

“นายต้องออกแบบชุดชั้นในผู้หญิงด้วยรีลเราจะทำขายกัน”ชิโดบอกรีลด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

“หา อะไรนะ แล้วฉันจะไปเอาตัวอย่างชุดชั้นในจากไหนเล่า”รีลโวยวาย

“ก็ไม่รู้สินะ …หึหึ หาทางเองละกัน ไปหละ ฉันมีเรื่องยุ่งมากมายต้องทำ”ชิโดยิ้มอย่างมีเลศนัย

สักพักรีลเข้าห้องน้ำฉันไม่ได้ยินว่าเขาพูดอะไร งืมงำๆอยู่ในห้องน้ำ

“ไอครับ ผมขอยืมชุดชั้นใน คุณได้ไหมครับ…..โอ๊ยจะบ้า เวอร์ชันนี้ไม่ได้ หยั่งกะไอ้โรคจิต ไอครับ ชิโดให้ผมมายืมชุดชั้นใน…คุณ…อ้ากกกกกก จะขอยืมยังไงดีฟะ”

“มีอะไรเหรอคะรีล คุณเป็นอะไรหรือเปล่า”ฉันพูดจากหน้าห้องน้ำ

“ไม่ได้การ ขโมยเอาดีกว่าแล้วแอบไปเก็บ ดีมั้ยนะ…ไม่ๆๆเกิดโดนจับได้”

เวลาผ่านไปสักพักใหญ่รีลออกมาเหงื่อเต็มตัวเขา

“ไอครับ คือว่าเราจะไปขายชุดชั้นในกัน ผมต้องการชุดชั้นในต้นแบบ ผมจะขอยืมชุดชั้นในคุณได้ไหม”

“หืม ได้สิ แต่จะดีเหรอคุณเป็นผู้ชายนะ”ฉันตอบ

“ปริซึมกับชิโดให้ผมเป็นฝ่ายออกแบบหนะ”เขาลงไปนั่งกับพื้นอย่างอ่อนระโหยโรยแรง

“ฉันว่าฉันพยายามออกแบบดูแล้วให้คุณวาดดีกว่า”

“ยังไงก็ต้องใช้ต้นแบบครับถ้าจะทำเป็นแบบสามมิติ และผมมั่นใจในฝีมือการออกแบบเสื้อผ้าของผม” เขายืนยัน

จริงๆฉันว่ามันไม่ควรที่จะเอาชุดชั้นในให้ผู้ชายดู แต่ถ้าฉันไม่ทำ ทีมก็จะเสียเรื่องไปด้วย ฉันเลยเอาชุดชั้นในจำนวนหนึ่งออกมา ดีที่มันเป็นชุดชั้นในใหม่ๆทั้งนั้นเพราะฉันเพิ่งซื้อก่อนที่จะเข้ามาอยู่หอในพิเศษนี้และซักสะอาดเรียบร้อยหมดทุกตัว

รีลเข่าทรุด เขาคงไม่นึกว่าตัวเองต้องมาออกแบบอะไรแบบนี้เขาเบือนหน้าไปทางอื่น คงไม่กล้าดู

ฉันเลยบอก “ไม่เป็นไรหรอกรีล ชุดชั้นในฉันก็เหมือนชุดชั้นในแม่คุณนั่นแหละมั้ง เราเป็นผู้หญิงเหมือนกัน”ฉันพูดออกไปเผื่อที่เขาจะได้คลายความเขิน ให้ตายสิมันเป็นความรู้สึกประหลาด ….แปลกๆ

เขาจึงค่อยๆลุกขึ้นและบรรจงหยิบมาดู ฉันเห็นเขาหน้าแดงถึงหูอีกแล้ว

“เหมือนกันที่ไหนครับไม่เห็นเหมือนเลย คุณกับแม่ผม….ทำไมชุดชั้นในคุณกลิ่นมันหอมจัง” เขาถาม

“น้ำยาปรับผ้านุ่มไงคะ คุณไม่ใช้เหรอ” ฉันประหลาดใจ

“ผมไม่ใช้ครับมันจะตีกับกลิ่นน้ำหอม” อ้าว …นี่นายใส่น้ำหอมเหรอทำไมฉันไม่ได้กลิ่นหรือจมูกฉันไม่ดี

“คุณใส่น้ำหอมด้วยเหรอ”

“ใส่สิครับ ใส่บางๆต้องอยู่ใกล้มากๆๆถึงได้กลิ่น ผมชอบกลื่นหอม แต่วันนั้นที่ผม….ทำไม่ดีกับคุณผมไม่ได้ใส่น้ำหอม” วันนั้นเขามีกลิ่นตัว เหมือนกลื่นไอดินหลังฝนตก เป็นกลิ่นธรรมชาติที่ก็หอมเช่นกัน

“ถ้าคุณซักผ้าด้วยน้ำยาปรับผ้านุ่มอย่างเดียว แล้วไม่ต้องใส่น้ำหอม ก็จะมีกลื่นหอมเหมือนกัน ไม่แพงด้วย”

“เหรอครับ ผมว่ามันไม่เหมือนกันนะ น้ำหอมเลือกได้เยอะกว่า”เขาเลิกคิ้วได้รูปขึ้นเชิงสงสัย แล้วหยิบชุดชั้นในเต็มตัวที่มีซับในกระโปรงออกมา

“ผมว่าชุดนี้น่ารักดี จะเอาเป็นต้นแบบ”

“ฉันคิดว่าคุณควรออกแบบให้ชุดมีแบบมีชั้นในในตัว ก็คือใส่ตัวเดียวไม่ต้องใส่ชั้นในและกระชับมากด้วย เล่นกีฬาก็ไม่หลุดใส่ได้สักสามแบบ แบบแรก ชุดชั้นในปกติ แบบที่สองชุดชั้นในเต็มตัว แบบที่สามชุดชั้นในแบบใส่ข้างนอกได้”ฉันบอก พร้อมวาดรูปคร่าวๆของโครงให้ดูบนกระดาษ จากนั้นรีลก็ทำแบบ 3  มิติ เขาไปแอบวัดไซส์ตอนไหนไม่รู้ ขนาดมันออกมาตรงพอดี เวลาผ่านไปสักพักราว 4-5 ชั่วโมงพวกเราก็ทำแบบเสร็จทั้งหมดห้าแบบ ตัวที่ฉันชอบที่สุด เขาออกแบบเป็นกางเกงขาสั้นกับเสื้อชั้นในติดกันมีซิปด้านข้างและใต้หน้าอกกับเอวเพื่อเอาส่วนของชุดชั้นในเต็มตัวออก ซิปเป็นสีขาว ใช้ผ้ายืดได้แบบพิเศษสีดำ ดูใส่ออกมาด้านนอกได้ ตรงกางเกงขาสั้นรัดรูปมีตัว X สีขาวและมีช่องใส่ accessories สองด้านซ้ายขวาคล้าย Holster ที่ใส่ปืน มีกระโปรงซับในจับจีบ สวยมาก ดูใส่ได้หลายแบบด้วย ฉันถามรีลโซลคีนว่า

“ลูน …..”ทันทีที่ฉันพูดประโยคนี้ เขาก็เอานิ้วมาหยุดที่ใกล้ๆปากฉันแล้วพูดกับฉัน

“เรียกผมรีลดีแล้วครับ”

“ทำไมหละคะ คุณไม่อยากเป็นพระจันทร์เหรอ”

“อยากครับ ถ้าผมตาย แต่ถ้ายังไม่ตาย ผมอยากเป็นตัวผม รีลโซลคีน ผมอยากเป็นรีลเพราะ….”เขาหยุดไปนิดหนึ่ง

“เพราะอะไรคะ..”จริงๆฉันก็อยากเป็นตัวเองเหมือนกัน เพื่อตัวเอง

“เพื่อคุณครับ ผมอยากเป็นรีลมีจริงมากกว่า”

“งั้นฉันเรียกคุณ คุณรีลมีจริงนะ”

“รีลเฉยๆพอครับ ไอ…แหะๆ”เขายิ้มและหัวเราะนิดๆแบบเขินๆ

“ทำไมคุณกลัวความสัมพันธ์คะ รีล”ฉันเปลี่ยนเรื่องและถาม

“ผมเคยชอบผู้หญิงคนหนึ่งมาก เธอสวยมากในความคิดผม ผมชอบเธอมากจนเกือบเป็นแฟนคนแรก เธอบอกว่าเธอไม่เคยแคร์ว่าผมจะรู้สึกยังไง เธอหักหลังผมเธอชอบคนอื่นแต่มาหลอกใช้ผมหลอกเอาเงินอย่างเดียว และหลอกให้ผมทำแบบเธอที่ต้องการ ผมรู้สึกเหมือนเป็นไอ้โง่คนหนึ่ง และ…แม่ผมพาผู้ชายมา….นอน….ที่บ้าน พ่อกับแม่ทะเลาะกัน พ่อซ้อมผมทุกวัน 5 ปีที่ผ่านมาเพราะเขาคิดว่าผมไม่ใช่ลูกเขา และสุดท้ายเขาก็ไปก่อนผมจะมาแลกเปลี่ยนที่นี่ ทุกวันเต็มไปด้วยความเจ็บปวด แต่แม่ดีกับผมมากๆนะครับ เพราะแม่ผมถึงเข้มแข็ง ผมอยากดูแลเธอ ช่วงเวลาเดียวที่มีความสุข คือ ช่วงเวลาที่ฝันถึงคุณ ในฝันนั้นสนุกมากจนผมจดไดอารี่ไว้ในดิเสปคตราไว้เป็นร้อยๆอัน แต่ไม่ได้เอาไปโพสต์ใน Helios นะครับ คุณมองไม่เห็นหรอกไอ” เขายิ้ม

“คุณฝันถึงฉันว่าไงบ้างคะ”

“เหมือนเหตุการณ์ปัจจุบันนี้แหละครับตัดต่อกันไปมา เป็นช็อตๆ”

“มันเยี่ยมมากเลยอย่างกับฝันบอกอนาคต ฉันยังพูดค้างไว้เมื่อกี้ ทำไมคุณใส่ตัว X ลงในดีไซน์คะ มันดูดีมาก”

“X หมายถึง ตัว V และ V หัวกลับที่จูบกันครับ V หมายถึง ชัยชนะ X อาจจะหมายถึงอันตราย การเตือนได้ด้วย”

“โอ้โห คุณนี่คิดทุกดีไซน์ ทุกการออกแบบเลยนะ มีความสามารถจริงๆ”

“การที่คุณจะออกแบบได้ดี คุณต้องมีเรื่องอื่นๆที่คุณสนใจนอกเหนือไปจากการวาดรูปและการออกแบบครับ Visual library หรือคลังของคุณก็จะเยอะแล้วเวลาออกแบบก็จะออกแบบได้ดีครับ” น้ำเสียงเขาดูกระตือรือล้น

“ฉันไม่ได้มีหัวด้านการออกแบบค่ะ” ฉันบอกกับรีล

“คุณมี ตอนที่ผมเห็นคุณทำท่าร่ายรำนั่นผมว่ามันเท่มากๆ เหมือนท่าเต้นรำของทหาร ทำให้ผมดูได้ไหมครับตอนที่คุณเต้นคุณคิดว่าอะไรอยู่” รีลทำหน้าพึงพอใจมาก

เขาขอให้ฉันเต้นรำให้เขาดูอีกที เขานั่งลงบนเก้าอี้ แยกขาออกสองข้าง ดูเหมือนราชสีห์กำลังมองเหยื่อยังไงไม่รู้

“ฉันคิดถึงไอ ความรักค่ะ”

แล้วฉันก็เต้นให้เขาดู ฉันเต้นเพลงดาวคุยกัน มันเป็นเพลงที่เจ็บปวด ปน ความสุข ดังนั้นการเต้นมันจะอ่อนช้อยปนเข้มแข็ง เหมือนผู้หญิงเต้นท่าผู้ชาย ตอนท่าจบฉันทำท่าคล้ายตัว X และวาดมือเป็นวงกลม”

“ท่านั้นหมายถึงอะไรครับ”รีลถามอย่างสงสัยจริงๆ เขาเห็นฉันเอาไอเดียเขาไปใช้สีนะ”

“เมื่อจูบแล้วก็รวมกลายเป็นคนๆเดียวกันแล้วไงคะ 0=ความเป็นอมตะไม่ใช่เหรอ เพราะเส้นนั้นถ้าคุณลากไปเรื่อยๆมันก็จะลากได้ย้ำๆไม่มีที่สิ้นสุด เหมือนตอนต้นกับตอนจบที่เหมือนกัน” ฉันตอบ

“โอ้โห โรแมนติคกว่าที่คิด การรวมมันไม่ได้เจ็บ หรือมีใครหายไปเหรอครับ”เขาทำหน้าประหลาดใจพร้อมกับอ้าปากค้าง คล้ายลูกแมวหิว

“ฉันว่าไม่นะคะ ฉันเคยได้ยินจากอิควิน็อกซ์ว่า ถ้าโซลตายคือหายไปจากจักรวาลจริงๆแต่การรวมกันไม่ได้ทำให้โซลตาย” เสร็จแล้วเรื่องราวมันเกิดเร็วกว่าที่ฉันคิด รีลเอามีอข้างที่มีตัวไอของฉันมาจูบที่นิ้วเบาๆ แล้วเขาก็บอกว่า

“ผมรวมกับคุณแล้วนะไอ ผมเป็นคนๆเดียวกับคุณแล้ว ไม่ต้องกลัวเรื่องการแข่งขัน” ฉันเขินเขาอีกแล้ว

ฉันเริ่มคิดกับรีลถึงความเป็นไปได้ คิดว่าเขาเป็นคนดี เขาช่วยพ่อฉัน แต่คิดว่าเขาคงยังกลัวการหักหลัง กลัวความสัมพันธ์อยู่มาก ถามอะไรไป เขาก็คงตอบว่าฉันเป็นเพื่อนเหมือนเดิมแหละ อีกอย่างไม่รู้เขาทำแบบนี้กับคนมากี่คนแล้ว   แต่เขาไม่ได้จริงจังอะไร….ฉันเลยบอกเขาไปว่า

“คุณคือเกีย KIA ค่ะ ไกอาอ่านเร็วๆจะเป็นเกีย K ก็หมายถึงจูบ หรือ Kill ฆ่า มีเส้นตรงหมายถึงความมั้นคง I คือตัวคุณ คือ  AI ความรัก”

“แล้วทำไมมีความรักหรือ AI กลับหัวหละครับในชื่อ KIA ของผม”รีลกำลังงง

“ก็เหมือนชื่อ GAIA ของฉันไงคะ ความรักมีความสิ่งตรงข้ามผสมด้วยในนั้น ขึ้นอยู่กับคุณรับมันได้หรือรับไม่ได้”ฉันอธิบายให้เขาฟัง

“ถ้าผมรับไม่ได้หละ”เขาถาม

“มันก็จะกลายเป็นความเกลียด และบาดแผลในใจคุณค่ะ” ฉันตอบเขาด้วยสีหน้าเศร้า

…..

….

ตัดมาที่ฝั่งชิโดและปริซึม

“ชิโดเหลืออีก สองวัน เรายังขาดอะไรอีกหรือเปล่า” ปริซึมถามชิโด

“MV ดาวคุยกัน คลิปสามอันคือดาวคุยกัน ดาวเดียวกัน ดาวรวมกัน ประสบความสำเร็จด้วยดี ขึ้นถึงห้าแสนวิว คงกระจายไปทั่วแล้วหละ คงเพราะใส่ลิงค์ไปกลุ่มเฝ้าระวังภัยหญิง เน้นมีความรักอย่างฉลาด กลุ่มเฝ้าระวังภัยหญิงมีสมาชิก 100,000 กว่าคนแล้ว ให้ตายสิผลจากคลิปพวกนั้นแท้ๆ”ชิโดรำพึง

“เราต้องโพสต์โฆษณาว่าโรงเรียนเรามีงานและบูธเรา R.E.A.L อยู่ตรงนี้ ทุกคนจะได้เจอ ไอ กับ โซลตัวเป็นๆ” ชิโดหัวเราะในลำคอ

“แบบทำเสร็จรึยังนะ“ ปริซึมเช็ค

“เสร็จแล้วมีชุดชั้นในห้าแบบ และฉันเช็คของแล้วเรียบร้อยดี ครบ ลองสุ่มตรวจ ก็ไม่เจอตัวที่เสีย แต่เราจะรับประกัน เปลี่ยนให้ ตั้งราคาไว้สูงหน่อย เครื่องประดับกับ manual เสร็จยัง” ชิโดเช็คด้วย

“เสร็จแล้วเช็คของแล้วเรียบร้อย ฉันต้องออกแบบบูธสินะ” ปริซึมกำลังคิดว่าเธอต้องทำอีกหน้าที่เพราะในนี้คงไม่มีใครมีประสบการณ์ขายของจริงๆเหมือนเธอ เธอเคยทำร้านในโรงเรียนมาก่อน ไปได้ดีซะด้วย ปัจจุบันก็ยังทำอยู่ แต่คิดว่าจะเลิกแล้วเพราะเก็บเงินได้พอสมควรและมันกินเวลาเรียน ทำให้ผลการเรียนเธอไม่ค่อยดี แต่เธอเป็นขวัญใจเพื่อนๆเพราะการเปลี่ยนแปลงตัวเอง และเป็นสาวเท่แบบที่ไกอาคิด

“เธอคิดคอนเซปต์สิ”ชิโดเสนอ

“กาแล็กเซียไง กาแล็กซี่เรา แล้วออกแบบชุดดวงดาวให้สองคนนั่นใส่ ฉันคิดต่อยอดสองคนนั้น”ปริซึมให้ไอเดีย

“อ้าวทำไมไม่ให้รีลออกแบบเอง”เขาสงสัย

“อีตานั่นดูท่าทางออกแบบชุดแฟนตาซีไม่เก่งเท่าชุดสมัยปัจจุบัน ต้องฉัน และฉันอยากทำ นี่ประเด็นหลัก” ปริซึมเฉลยๆว่าลึกๆแล้วเธอยากทำชุดแฟนตาซีมานานแล้ว และนี่เป็นโอกาส

“เอาละ สิ่งที่เราต้องทำคือ แบ่งหน้าที่กันอีกรอบ”ชิโดย้ำ

“เราต้องไปถามสองคนนั่นไหมชิโด”

“ไม่ต้อง เพราะสองคนนั้นทำงานมาเยอะแล้ว เรื่องคลิปก็ไอเดียสองคนนั้น“

“ฉันทำหน้าที่เบื้องหลังทั้งหมดเอง บัญชี และอื่นๆ เธอก็ตระเวนสายบรรยายจนเหนื่อยแล้ว ฉันว่าเธอทำงานเบาๆดีกว่า”ชิโดเสนอตัวเอง

“ทำอะไร”ปริซึมถาม

“เธอเป็นคนขาย”

“ให้ตายสิเบาตรงไหน”ปริซึมบ่นอุบอิบ

“บ้า เธอสวย สวยก็กินขาดไปหลายขุมแล้ว ฉันมันอ้วน ตอนนี้ไม่หล่อ ขายไม่ดีหรอก”เขาท้อ

“เธอสิบ้า ใครบอกว่ามันเกี่ยวกับอ้วนหรือหน้าตาไม่ดีแล้วขายไม่ได้ มันขึ้นอยู่กับเธอเข้าใจความต้องการของลูกค้าหรือเปล่าต่างหาก”ปริซึมดุชิโด

“ฉันงง ต้องทำยังไงหละ “เขาไม่ค่อยเข้าใจการขายเท่าไร

“เธอต้องดูก่อนว่าลูกค้าสนใจจริงๆหรือเปล่า ถ้าลูกค้าสนใจจริงๆเขาจะถามราคา พอเขาบอกว่าแพง เธอก็บอกไปเลยว่าของเราดีตรงไหนยังไง แต่อธิบายเป็นผลประโยชน์ที่ได้รับ เช่น ชุดชั้นในของเราใช้ป้องกันตัวได้ครับ เท่านี้เอง”ปริซึมพูดเชิงสอน

“งั้นฉันกับเธอช่วยกันขาย”ชิโดเสนอ

“แล้วรีลกับไกอาหละ”ปริซึมยังสงสัยว่าสองคนนั้นจะทำอะไร

“วันงานสองคนนั้นยุ่งแน่ๆ ฉันจะให้รีลวาดรูปสดฟรีๆสำหรับคนที่ซื้อสินค้าเราแล้วถ่ายรูปส่ง Flair แท็กไปยังเจ้าของหน้าเพื่อให้เกิดการบอกปากต่อปาก ส่วนไกอาฉันจะให้เธอเต้นโชว์  บูธเราจะมีการแสดงด้วย งานเทศกาลมีทั้งหมด 4 วัน ก็ตอนนี้เราอยู่หอในมา 2 สัปดาห์กันพอดี”ชิโดบอกปริซึม

“ให้ไกอาเต้นแล้วจะไม่ตีกับเสียงเพลงที่โรงเรียนเปิดเหรอแล้วพื้นที่หละ”ปริซึมยังงงๆ

“ไม่ เราจะติดต่อโรงเรียน ทำเดโมไปเสนอว่าเราจะเปิดเพลงแบบนี้ทั้งงาน เพลงดาวคุยกัน และมีไกอาเต้นบนเวทีที่โรงเรียนจัด เราต้องจัดลิสต์เพลง มีช่วงให้ไกอาพัก…ว่าแต่..เธอมีแฟนยัง”ชิโดพูดอยู่ดีๆก็เปลี่ยนเรื่อง

“ชิโดทำไมนายเปลี่ยนเรื่อง ยังย่ะ ฉันยังไม่มี ฉันเพิ่งโมตัวเองมาได้สัก 2-3 เดือน ผู้ชายบางคนคนเคยเห็นตอนฉันน่าเกลียดไปแล้ว เลยไม่กล้าเข้าใกล้ฉัน”ปริซึมบอกพร้อมก้มหน้า เธอคงรู้สึกว่าแม้เธอสวยก็ใช่ว่าจะมีอะไรเปลี่ยนยกเว้นเป็นที่ชื่นชอบของเพื่อนๆซึ่งเป็นเรื่องผิวๆ

“ฉันสนใจเธออยู่นะ เริ่มๆหน่ะ แต่ฉันอ้วน เดินกับเธอแล้วไม่มั่นใจเลย เหมือนสาวสวยกับอสูร” ปริซึมทำหน้าแปลกใจ

“ฉันบอกตรงๆนะฉันยังไม่ได้ชอบนาย เราเป็นเพื่อนกันก่อนดีไหม แต่ฉันไม่ได้รังเกียจนายนะ แต่ฉันชอบตรงความเก่งของนาย” เธอพูดตรงๆ

“เอางี้ไหม จริงๆเธอแข่งดรอว์ลีคเพราะอยากเป็นทหารเหรอ” ชิโดถาม

“เปล่า ฉันอยากได้เงิน เอามาทำร้านตัวเอง ปริซึมปฎิเสธเขา”

“ฉันก็อยากทำร้านตัวเอง พ่อแม่ฉันไม่ให้เงิน ฉันเลยต้องลงแข่ง เงินรางวัล 500,000 บีล สร้างร้านสวยๆได้เลย”

“ใช่ แต่ฉันหวังไว้มากกว่านั้นฉันฝันว่าชาวเฮสเตรียจะสนใจและใส่ชุดและเครื่องประดับที่ฉันออกแบบ ดรอว์ลีคเป็นแค่ทางผ่านเพื่อให้ฉันมีไฟในการพัฒนาฝีมือเท่านั้น ฉันว่าฉันมีศักยภาพในการหาเงินได้มากกว่าน้นอยู่แล้วในอนาคตหนะนะ”

“ฉันมีเงินอยู่ 500,000 บีลพอดี ถ้าชนะการแข่งเราเอาเงินมาหุ้นเปิดร้านฉันให้หุ้นเธอ 50% ดีไหม”

“ตาบ้า 500,000 บีลก็เปิดร้านได้แล้ว ทำไมเธอไม่เริ่มจากเล็กๆก่อนแล้วค่อยเปิดใหญ่ๆ หลายๆสาขา”

“ไม่เราจะเปิดอย่างน้อย 3 สาขาในย่านคนพลุกพล่าน เพราะการกระจายสินค้าจะดีกว่า ค่อยๆเปิดค่อยๆขยายออกไปทั่วเฮสเทรีย ส่วนสินค้าก็ หึหึ ถ้างานเทศกาลนี้ไปได้ด้วยดีหละก็…..”

“ชิโด นายก็ไม่อยากเป็นทหารเหรอ”

“คนอยากเป็นทหารมีรีลคนเดียวเท่านั้นแหละ เขาอยากเป็นเพราะเขาอยากปกป้องคนที่เขารักได้ในอนาคต ดังนั้นทีม R.E.A.L ไม่อยู่กับเราตลอดไป เราจะพึ่งสองคนนั้นตลอดไปไม่ได้ ต่อไปเราต้องทำคลิปของเราเองบ้าง”

“ฉันเห็นด้วยกับนาย แต่ก่อนอื่น ถ้านายคิดจะถ่ายคลิป นายต้องลดความอ้วนก่อนนะ”

“ทำยังไงหละฉันลดไม่เคยสำเร็จเลย”

“เดี๋ยวฉันช่วยนายเอง ฉันก็เคยอ้วนเหมือนนายเนี่ยแหละ มันเริ่มจาก นายต้องลดจากวิธีที่เหมาะกับนาย ฉันว่าเราไปปั่นจักรยานเสือภูเขาแถวนี้ดีไหม”

“ดีฉันชอบเล่นกีฬา ฉันบอกเธอแล้วฉันเคยเล่นเทกวนโดมาก่อน”

“เอาละเรามาตกลงกัน ถ้าพวกเราชนะ จะเปิด Chism’Charm ….แต่ฉันว่าไม่ต้องมีสาขา”

“ทำยังไง”

“พวกเราก็ทำขายในกลุ่มเฝ้าระวังภัยหญิงใน Helios ก่อนเพื่อประหยัดเงิน แล้วเอาเงินนั้นไปทำการค้นคว้าพัฒนาผลิตภัณฑ์ว่าคนชอบอะไรมากกว่ากัน แล้วก็ดูจากผลการวิเคราะห์ในกลุ่มว่าลูกค้าของเรามาจากส่วนไหนของเฮสเตรียมากกว่ากันแล้วค่อยเปิดร้าน หรือไม่ก็ทำแอพปล่อยใน Helios ฉันคิดว่าเราควรขายแต่ชุดชั้นในก่อนในจุดเริ่มต้นแน่นอนต้องมีคนก็อปปี้ของเรา แต่เราจะเอาตัวเองเป็นสื่อ “ เธอบอกว่าการขายนอก Helios นั้นยากกว่ามากๆ เพราะต้องใช้ทุนเริมต้นสูงกว่า

ชิโดตะลึง”หืม เธอนี่ฉลาดจริงๆ”

กลางดึกแล้วฉันกำลังนอนบนเตียงในห้องกำลังจะหลับแล้ว

“อืควิน็อกซ์ฉันถามคุณหน่อยได้ไหม”

“กลับมาคุยกับผมแล้วเหรอไกอา”

“คุณว่ารีลชอบฉันไหม”

“รู้จากผมจะดีเหรอครับ ไม่ดีนะผมว่าการรู้ก่อนมันก็เหมือนสปอยล์ละ”

“ทำไมตอนฉันถามเรื่องนั้น รีลบอกว่าฉันเป็นเพื่อน”

“คุณต้องให้เวลากับเขามากๆครับในการที่เขาจะรักษาบาดแผลในจิตใจ เวลาเท่านั้นที่จะช่วยได้ ถ้าคุณรีบ มันจะเป็นการพุ่งเข้าชนแผลในใจเขาครับ”อิควินอกซ์ตอบ

ฉันหลับตา พยายามข่มตาหลับ ไม่ได้ห่มผ้า เพราะฉันกังวลมากจนลืม

จากนั้นฉันก็รู้สึกว่าอะไรอุ่นๆมาสัมผัสริมฝีปาก เหมือนเนื้อนุ่มๆ….แล้วจมูกฉันก็สัมผัสโดนเนื้อเช่นกัน ฉันไม่กล้าลืมตามอง และกลัวมากๆ แต่ความกลัวเริ่มหายไปเมื่อ มีใครสักคนเอาผ้าห่มมาห่มให้ฉัน ฉันรอประมาณ 2-3 นาที ให้ร่างคล้อยหลังไปก็หรี่ตามอง เขาคือ

…..รีลโซลคีน….

เขาขโมยจูบแรกฉันไปแล้ว

..

..

ช่วงคืน 1 วันก่อนงานเทศกาล เขาบอกให้ฉันใส่ชุดมิดชิดกางเกงขายาวและแขนยาว เอาไฟฉายและอุปกรณ์จำเป็นไปด้วย เราจะไปตั้งแคมป์กันด้านบนและไปซ้อมเอาตัวรอดในสนามแข่ง ให้ตายสิเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนยังคาใจฉันอยู่เลย มันคืออะไรกันแน่นะ…

“ไกอาตามผมมา” รีลเดินนำฉันไป

“จะดีหรือคะรีลนี่มันคืนหนึ่งก่อนวันงานเทศกาล Fleamarket นะ” ฉันเตือนเขา

“ดีแน่ครับเพราะคืนนี้ขึ้น 15 ค่ำพอดีเป็นคืนพระจันทร์เต็มดวง เราจะไปดูดาวกันด้วย ผมสำรวจพื้นที่มาหมดแล้ว พื้นที่แถบนี้เป็นภูเขาร้อนชื้น มีก้อนหินประปราย เราอยู่ตรงตีนเขา ด้านล่างขี่จักรยานเสือภูเขาได้” เขายิ้มแบบพระอาทิตย์อีกแล้ว

พวกเราฝ่าดงป่ารกชัฎขึ้นไปบนภูเขา ทางขึ้นนั้นทุลักทุเลมาก มีหินก้อนใหญ่ๆขวางอยู่มากมายและก็มีดงหญ้าสับกับพืชเขตร้อน

เราเดินกันมาเรื่อยๆฝ่าป่ารกชัฎมาจนเกือบถึงด้านบน มันเป็นลานเรียบๆมีหินล้อม เหมาะจะกางเตมท์ พวกเราช่วยกันกางเตนท์ เราเอาเตนท์เล็กๆมาแค่เตนท์เดียวเพราะไม่งั้นมันจะหนักมากเกินไปเพราะตอนขาลงพวกเราต้องรีบไปงาน Flea market ต่อ แล้วฉันก็ถามเขาว่า

“รีลคุณไม่กลัวผีเหรอ”

“กลัวครับ ยังกลัวอยู่”…เขาหันรีหันขวาง

“ทำไมคุณถึงกลัวผีหละ”

“ผมเคยเห็นผีในบ้านสมัยเด็กๆตอนผมอายุ 13 5 ปีก่อนฝันถึงคุณ มันเป็นผีปลาหมึกมีเนื้อปลาหมึกผสมจักรกล ไม่มีหัวไม่มีหน้า”

“ไม่ใช่ผีหรอกมั้งคะอาจจะเป็นพวก…เอ่อ”ให้ตายสิฉันก็ไม่รู้ว่ามันคืออะไรเพราะมันตรงกับภาพที่ฉันเคยเห็นในนิมิตเหมือนกัน

“มันหายตัวได้ครับ ผีแน่ๆ”เขาทำท่าหวาดๆและยังคงยืนยันว่าผี

“ทำไมคุณถึงกลัวผีขนาดนี้คะ ไม่ใช่เรื่องนี้แน่ๆ”

“ผมอยู่บ้านคนเดียวบ่อยแล้วมักจะเจอเหตุการณ์แปลกๆครับ เช่น ห้องถูกรื้อ ของบางอย่างหายไป หรือไม่ก็…”

“ฉันว่าเรื่องนี้อาจจะเป็นฝีมือของคนก็ได้นะ”

“ไม่ครับ บ้านผมเป็นคฤหาสถ์ส่วนตัวอยู่ริมทะเล บนภูเขา เราไม่มีเพื่อนบ้านหรือคนนอกจากแม่ ไว้จบการแข่งขัน ผมจะพาคุณไปเที่ยวบ้านผมนะครับ เจ้าชิโดไปบ่อยแล้วชอบบ่นว่าบ้านผมไกล”

“หรือแม่คุณเป็นคนรื้อ”

“แม่ผมไม่ค่อยอยู่บ้านครับช่วงผมอายุ 13 เธอออกไปนอกบ้านเกือบทุกวันจนในปีนั้นเธอกับพ่อก็กลับมาที่บ้านแล้วเอาผู้ชายคนหนึ่งเข้ามาที่บ้านอย่างที่เคยเล่าไงครับ ผมกลัวเรื่องผี โซล สปิริต ทุกเรื่องที่คุณเล่า มันอาจจะอยู่ที่สมองผมก็ได้นะ” พวกเราคุยกันพลางเดินไป ฉันกับเขาสังเกตุมาสักพักแล้วว่าไม่มีสัตว์อะไรเลย รีลบอกว่า

“ในป่านี้ไม่มีสัตว์อะไรครับ เพราะผมว่าทางโรงเรียนคงจับออกไป แต่เราก็ต้องเตรียมตัวให้ดี เผื่อเจอตัวอะไร”

“บ้านคุณไกลจากโรงเรียนแล้วคุณไปโรงเรียนยังไงคะ”ฉันยังสงสัย

“โรงเรียนแซงจูรี่ทอรัสอยู่ในเมืองผมเช่าคอนโดอยู่”

“แล้วคุณเจอเหตุการณ์แปลกๆอีกไหม”

“เจอคนแอบตามบ้างครับ ห้องถูกรื้อเหมือนเคย แล้วก็ฝันถึงคุณทุกๆวันเลยไงครับ แปลกมากเลย”เขายิ้ม

“ในฝันฉันผมยาวหรือผมสั้นคะ”

“บางครั้งก็ผมสั้นบางครั้งก็ผมยาว แต่…..”…..เขาเอื้อมมือมาแตะผมฉัน ฉันเห็นงูตัวใหญ่เลื้อยไปทางรีล ฉันไม่รู้ว่าเป็นงูอะไร แต่ตัวมันสีดำมะเมื่อม

ตัวมันประมาณนิ้วสองนิ้วติดกัน มันขู่ฟ่อๆ กำลังจะฉกรีล ฉันตะโกน

“รีลระวัง!!!”

ภาพเกิดขึ้นไวมาก งูกำลังจะฉกรีล รีลคว้าไม้ท่อนใหญ่ที่อยู่ใกล้ๆเข้าฟาดลงไปบนหัว

“ตกใจหมดเลย”

“ในสนามแข่งก็เป็นแบบนี้ครับ ไม่รู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ถึงแม้เฮสเทรียทอรัสดรอว์ลีคจะมีหน่วยพยาบาลชั้นดี และมีประกันให้เราตลอดชีวิตถ้าตาย แต่เราก็ต้องไม่ตาย เพื่อไปสู่รอบสุดท้ายให้ได้ เอ้าคุณจำเป็นต้องใช้นี่นะ” เขายื่นมีดสั้นมาให้ฉัน

“คุณไม่มีมีดสั้นแล้วคุณจะใช้อะไรคะ”

“ผมเตรียมมาสองอัน คุณกับผม ถ้าผมทำอะไรคุณนะเลดี้ คุณเอามีดแทงผมได้เลย แต่แทงดีๆนะแทงให้ผมตายแทงตรงหัวใจ อย่าแทงตรงตาหรือมือขวาผม นะซอรี่ ฮ่าๆมันทรมานหนะ” ตาบ้าเอาเรื่องแบบนี้มาล้อเล่นได้ไง ฉันเกือบจะร้องไห้

“ฉันไม่ฆ่าคุณหรอก”

“ต่อให้ผมทำอะไรมิดีมิร้ายคุณเหรอ”

“มันจะเป็นบาดแผลในใจฉันตลอดไป”

“ทำไมมันถึงเป็นบาดแผลหละ คุณไม่ชอบผมขนาดนั้นเลยเหรอ”

“ฉันไม่ได้รังเกียจหรือขยะแขยงคุณ แต่คุณเคยได้ยินตำนานมังกร 100 ปีไหม”

“ไม่เคยครับ”

“ผู้หญิงทีบริสุทธิ์ ไม่เคยยุ่งเกี่ยว ชายใด ยาวนาน 100 ปี โซลจะกลายเป็นมังกรขาว และเมื่อมังกรขาวรวมกันมังกรดำ จะกลายเป็นดาวโคโรน็อกซ์”

“ทำไมคุณอยากเป็นโซลมังกรขาว คุณอยากได้พลังอำนาจเหรอ”

“ฉันอยากเป็นดาวโคโรน็อกซ์”

“ทำไมคุณอยากเกิดเป็นดาว ใช้ชีวิตสนุกๆแบบมนุษย์ก็ไม่ได้”

“ดาวไม่ต้องทำร้ายใคร ดาวแค่เป็นที่ให้กำเนิดสิ่งมีชีวิต ฉันอยากมีลูกเยอะๆ เป็นทุกสรรพสิ่งบนดาว ไม่ใช่ลูกที่เกิดจากชายหญิง”

“แต่นั่นเป็นแค่ตำนานนะครับ ทำไมคุณเชื่อจัง”

“ก็เหมือนกับคุณที่กลัวผีนั่นแหละ มันอาจจะเป็นสิ่งที่คุณกลัวไปเองก็ได้”

“แต่ผมจินตนาการความรู้สึกของคนที่เป็นพ่อคน มันวิเศษมากนะครับที่เรากับคนที่เรารักสามารถให้กำเนิดสิ่งมีชีวิตได้ โดยไม่ต้องทนอึดฝืนธรรมชาติแบบที่คุณกำลังคิด”

“จริงๆ….ฉันกลัวการถูกทอดทิ้งค่ะ ฉันกลัวว่าถ้าหากฉันแต่งงานกับใครแล้วหรือว่ามีลูกกับเขาแล้วถ้าฉันโดนทิ้งฉันจะไม่มีความหมาย”

“อะไรทำให้คุณคิดแบบนั้นครับ”

“ฉันถูกเพื่อนๆทอดทิ้งมาตลอด พ่อแม่ไม่เคยใส่ใจความรู้สึกของฉัน ฉันไม่เหมือนคุณที่เหมือนพระอาทิตย์มีบริวาร มีเพื่อนๆโคจรรอบคุณมากมาย ฉันไม่มีใคร”

“คุณมีผมไง”

“เดี๋ยวคุณก็กลับโรงเรียนไปแล้ว หลังจากเทอมสอง”

“ไม่ๆๆผมจะพาคุณไปรู้จักบ้าน แล้วจะขับรถมารับคุณที่บ้าน ไปเที่ยวบ้านผม บ้านผมมีเกมสนุกๆให้เล่นเพียบเลยนะ ผมจะพาคุณไปรู้จัก..แม่ผม”

“คุณพูดแบบนี้กับผู้หญิงมากี่คนแล้ว”

“ให้ตายสิคุณยังคิดว่าผมเป็นคนแบบนั้นอีกเหรอเนี่ย ไอ มองที่ตาผมนี่ ผมไม่เคยมองผู้หญิงคนอื่นเลย ถ้าตำนานที่คุณว่าเป็นจริง แล้วผู้ชายต้องรักษาความบริสุทธิ์ไว้ 100 ปี ถึงจะเป็นมังกรดำ เพื่อให้เจอคุณ ผมก็จะฝืนมัน เหมือนคุณนั่นแหละ”

“คุณไม่เคยมีอะไรกับผู้หญิงเลยเหรอ คุณอายุ 18  นะสมัยนี้มันเป็นเรื่องปกติ…….”

“……อา มันบ้าใช่ไหมครับ เหมือนผมไม่ใช่มนุษย์ผู้ชายปกติ ผมรู้สึกเกลียดตัวเอง ผมขี้อายมากครับไอกับเรื่องนี้น่ะ จริงๆกับคนรักคนแรกผมก็เกือบแล้ว เพราะเขารุกผมก่อน แต่ผมดันเอามือปิดหน้าเพราะมันแดงเถือกไปทั้งหน้าแล้วทั้งตัวด้วยแล้วตัวผมก็สั่นมากๆ ไม่กล้าขยับตัวเหมือนปกติ อีกอย่างคือผมยังไม่อยากมีอะไรกับใครตอนที่ผมยังไม่พร้อมจริงๆครับ เพราะผมยังไม่พร้อมจะรับผิดชอบ“

“แต่ตำนานมังกรดำมันต่างไปนะรีล ………”ฉันกล่าวพร้อมทำสีหน้าเศร้า

ยังไงครับ

“คุณต้องฆ่าคนที่คุณรักที่สุด และคนที่คุณรักค้องเป็นดวงจันทร์”

“ผู้หญิงที่เป็นดวงจันทร์ หมายความว่าไงครับ”

“เธอรักคุณจนยอมตายแทนได้ และ คุณต้องฆ่า คนที่คุณเกลียดที่สุด ที่เป็น……..”

เป็นอะไรครับ

“คนที่คุณเคยรักที่สุดมาก่อน”

“อย่างนั้นผมไม่เป็นหรอกมังกรดำ เศร้าจะตาย เป็นมนุษย์ดีกว่าครับ ไอ ฮ่าๆ”เขาหัวเราะแล้วก็บอกฉันว่า

“ผมอยากเป็นผู้ชายคนแรกที่ทำให้คุณรู้สึกอยากเป็นมนุษย์จริงๆ” แล้วก็ส่งยิ้มแสงอาทิตย์เจิดจ้านั่นมาอีกแล้ว

“ทำไมหละคะ”ฉันถาม

“เพราะมนุษย์มีเรื่องสนุกๆมากมายไงครับ และมีจุดจบ ไม่เหมือนชีวิตของดาวหรอกเหมือนเกมที่เล่นไม่มีวันจบ”

“ดาวไม่มีจุดจบค่ะ ไม่เหมือนมนุษย์ เพราะอย่างนั้นเราถึงอยู่กับคนที่เรารักได้ตลอดไป”

“ไอเราเลิกเถียงกันเรื่องนี้เถอะ คุณดูโน่น”

ด้านบน มีไฟมาติดตั้ง ฉันไม่เข้าใจว่าทำไมตามทางถึงไม่มีแต่ด้านบนถึงมี

มันเป็นสภาพคล้ายๆสนามเพนท์บอลมีตู้คอนเทนเนอร์มาวางเหมือนที่ฝึกแข่งอะไรสักอย่างจริงๆ ให้ตายสิมีที่แบบนี้ในโรงเรียนแล้วรีลรู้ได้ยังไงว่ามีที่แห่งนี้นะ มันทำเป็นสภาพภูมิประเทศหลากหลาย และมีด่านต่างๆ แล้วฉันก็ถึงบางอ้อว่า อ๋อมันเป็นค่ายลูกเสือเก่านั่นเอง